یه عصر زمستونی یا پاییزی هست ، من نشسته ام توی کتابخونه ، نزدیک عمه کوچکم که کتابدار هست و دارم از روی سرمشق های کلاس خوشنویسی ام می نویسم . سرمشق هام معمولا از شعرهای حافظ هست ، یازده ساله ام و بیشتر شعرها رو نمی فهمم . مثلا جلسه ی قبل حدود هفت صفحه با مداد نوشتم : به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم/ بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم ، ولی معنی هیچ کدوم از مصرع ها رو نفهمیدم . به خصوص نمی تونستم معشوقی رو با چشم های قرمز و مریض تصور کنم .
توی عالم خودم هستم که عمه ازم می پرسه چی می نویسی ، این بار بیت آسونی هست ، تقریبا می فهممش : این قافله ی عمر عجب می گذرد/ دریاب دمی که با طرب می گذرد ،  ازم می پرسه می دونم معنی طرب چیه ؟ جواب می دم  نه . عمه لغت نامه ای رو روی میز من می ذاره و می گه پیداش کن بببین معنیش چیه و میره تا کتابی رو برای دختری که کد رو روی کاغذ نوشته بیاره .
وقتی  بر می گرده ، من لغت نامه رو نگاه کرده ام ، معنی طرب رو فهمیده ام و دوباره مشغول نوشتن شده ام . عمه انتظار داره که من کمی هیجان نشون بدم ، بگم معنی طرب و بیت رو فهمیده ام و چه نصیحت خوبی که توش داشت ، ولی نمی تونم .در عوض همون طور كه سرم رو كرده ام توي دفترم و با بي اعتنايي مشغول نوشتنم  دارم به این فکر می کنم که من توی هیجان انگیز ترین جای دنیام . بودن توی کتابخونه همیشه شادم کرده ، گرمای کتابخونه داره بهم حس امنیت می ده و من از مهمونی امشب توی خونه مادربزرگ به حد کافی هیجان زده ام . من شادم . اما از طرب می ترسم و وانمود می کنم که حواسم بهش نیست . توی یازده سالگی گرچه معنی بیت ها رو نمی فهمم و معشوق ها بی نقص و زیبا هستند ، اما می دونم که طرب ، موذی و ترسناک هست .می دونم که اگر کمی بهش اهمیت بدم ، مثل ماهی لیزی سر می خوره و از دستم بیرون می جهه ... بعد غم میاد و قلبم رو سرد می کنه . پس نباید به وجودش عادت کنم . نباید هیچ وقت بهش اهمیت بدم .باید وانمود کنم که وجود نداره و به نوشتن ادامه بدم .
خب الان مي بينم كه عجب احمقی بودم .

چی درمورد بیحجابی خوبه به نظر من ؟ برا من یکی از خوبی‌هاش اینه که دیگه گوش‌هام دیگه زیر مقنعه و شال نیستن ،هوای سرد می‌خوره بهشون و یخ می‌کنن و اینجوری من بعد من بعد از سالها به عادت خم کردن لاله ی گوشم برگشته‌ام ، این عادته مال وقتی هست که من بچه بودم ، شیشه‌ی شیرم رو می‌گرفتم دستم و می‌رفتم توی اتاق و پاهام رو می‌زدم به در کمد و شیر می‌خوردم و لاله‌ی گوش‌هام رو که یخ بودن رو می‌گرفتم و خم می‌کردم به سمت داخل گوشم که داغ بود و صداها هو می‌کشیدن و دور میشدن و من کیف دنیا رو می‌کردم ، گاهی هم به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد همزمان هم شیشه شیر رو نگه دارم ، هم بتونم همزمان هردوتا گوشم رو بشکنم . الان وقتی گاهی سر کلاس در حال ور رفتن با گوشم مچ خودم رو می‌گیرم می‌بینم چه چیز خوبیه که این گوش‌ ها دیگه زیر مقنعه نیستن و می‌شه مثل اونوقت‌ها باهاشون بازی کنم و البته که اولین باری که فهمیدم به عادت روزهای دو ، سه سالگیم برگشته ام کلی کف ام برید .

استاد تو كلاس داره درباره ي عجيب بودن زبون هاي ديگه ميگه . بخصوص زبون هايي كه از دنياي امروز جدا هستند . مثلا مي گه مردمي كه توي جنگل هاي آمازون زندگي مي كنند بجز گذشته و آينده و حال ،‌ فعلي دارند كه بين گذشته و حال هست . چيزي كه ما اصلا نمي تونيم تصورش رو هم بكنيم .
عصر با بچه ها داريم در موردش حرف مي زنيم . من مي گم كه مي تونم تصور كنم كه كِي از اين فعل عجيبشون استفاده مي كنند . مثلا وقتي كه خاطره اي توي ذهن هست از روزي دور، كه همه چيز توش محو و نامشخص هست و در هم ، اما تصويري ، بويي ، صدايي واضح و كامل اون وسط مونده .
بعد مي تونيم بگيم : من روزهايي داشرم (داشتم /دارم) كه از ياد بردمشون ، اما گاهي ، چيزايي ازشون به يادم مياد كه زندگيم رو زير و رو مي كنند.

من یه راز دارم .هر روز صبح چند بار برای خودم می خونم : پاشو پاشو بهاره، عسل بساز دوباره ... تا بتونم چشام رو باز کنم و بیدار شم.
از شعر زمان مهدکودکم هست در مورد یه زنبور عسل.
دنیا جای خوبیه .اما جای زندگی کردن نیست .
امروز بیست ساله شدم .

دندانم درد مي كرد
با من نبرد مي كرد
مادر مسواكي آورد
مسواك پاكي آورد
از آن روز مي كنم پاك
دندانم را با مسواك
دندان دارم پاكيزه
تيز و تميز و ريزه.
يادم نيست كدوم حرف رو تازه ياد گرفته بودم ، هفت سالم بود و مادرم از روي يه كتاب كمك درسي بهم ديكته مي گفت . فكر مي كنم براي حرف "‍ز" بود كه اين شعر رو ديكته نوشتم .اونموقع از اين شعر بدم مي اومد مخصوصا از دندون ريزه و از مسواك پاك.
الان بعد از دوازده ، سيزده سال ، همين كه يكي از دندون هام درد بگيره اين شعر رو مثه يه روبات مي خونم ، اگه بخواين بدونين هنوزم ازش بدم مياد.

در آداب غذا خوردن

مادرم خیلی وقت ها اگرتوی جمعی بحث به چپ دست یا راست بودن کشیده بشه خاطره روزی رو توی بچگی بسیار دور من تعریف می کنه که مداد رو می داده دست راست من و من با دست چپ می گرفتمش و شروع می کرده ام به نقاشی کردن و در حالی که وجودش از احساسات مادرانه لبریزه و اشک توی چشمهاش حلقه زده برای شنوندگان توضیح می ده که سریع فهمیده من چپ دستم و راحتم گذاشته که خودم مداد رو بردارم .
اینجور وقت ها من به همه ی وعده های غذایی که در کودکی خورده ام فکر می کنم و قاشقی که به زور از دست چپ من بیرون کشیده می شد و به دست راستم داده می شد.

حسادت

خیلی بچه بودم . مادرم به سفر چند روزه ای رفته بود. در واقع تازه یک ساعتی می شد که از خونه بیرون رفته بود و به نظر من که سخت ترین لحظه های فراق همون اوایلش هست . وقتی همه چیز تازه است . هنوز بوی عطرش توی هال میومد ، نصیحت هاش توی گوشم بود، جای بوسه اش روی گونه ام هنوز داغ بود. توی خونه راه می رفتم و بغضم شکستنی تر می شد . آخر سر توی اتاقش زدم زیر گریه . رفتم توی کمدش چمباتمه زدم ، در رو بستم و لباس هاش رو بغل کردم و گریه ام شدید تر شد ، لباس هاش رو با اشک و آب بینی خیس کرده بودم و می دونستم که تا خوابم نبره گریه ام بند نمی آد. به این فکر می کردم که شب پیشم نیست . به محبت های دیگران در نبودش فکر می کردم . خوشم نمی اومد . می فهمیدم از سر اجبار هست . دلتنگی من رو نمی فهمیدند . لبخند می زدند و همچین غم بزرگی رو مسخره می کردند .
شاید به خاطر لباس هایی که بغل کرده بودم و بو می کردم بود ، به یاد پیرهنی افتادم که صبح پوشیده بود . پیرهن مشکی ای بود با طرح های قرمز . از اون پیرهن هایی که دهه ی شصت و هفتاد مد بود . اپل داشت و آستینش گشاد و کمی پف دار بود . یهو به پیرهن مشکیه حسودی کردم . به این که الان تن مادرم هست و بهش اونقدر نزدیکه ولی من ، بچه اش ، ازش کیلومتر ها دورم .
بعد بالاخره منطقم به دادم رسید ، کل استدلالی که برام کرد سه ثانیه طول نکشید ... من و پیرهن مشکیه قابل مقایسه نبودیم . مادرم منو بیشتر دوست داره ، شک نداشتم . عاقبت گریه ام بند اومد . رفتم روی تختش دراز کشیدم ، سرمو گذاشتم روی بالشش و خوابم برد.

صبح ها صدامون می زدند که ساعت هفت و نیم هست و دیرت شده ، بیدار می شدیم در حالی که هفت بود و شاد از داشتن نیم ساعت مجانی ، دنبال مقنعه ی سفید و جوراب هامون می گشتیم و چای شیرین هورت می کشیدیم و رادیو روشن بود و تقویم تاریخ پخش می کرد:که فلان سال پیش در چنیین روزی محمدبن زکریای رازی چشم از جهان فرو بست...
هرچه از کودکی دورتر شدیم و بزرگ تر، از تقویم تاریخ و آهنگ شروعش بیشتر متنفر شدیم . درحالی که اگر می ذاشتن آهنگ ادامه پیدا کنه وبرای یکبار در هفته دیوید گیلمور بخونه ، الان همه چیز خیلی بهتر بود.

Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
And you are young and life is long
And there is time to kill today
And then one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun