Wreckless Eric – Whole Wide World

Buck Owens_Act Naturally

خب من باز امتحان دارم ، از وقتی اومدم اینجا نمیدونم چجوریه که برا امتحان ها عزا میگیرم ، قشنگ تحلیل میرم تا امتحان کوفتی رو بدم و تموم شه . اونروز همین جوری عزادار وایساده بودم کنار خیابون ، یه سگ کنار پام خوابیده بود که عادیه ، چون اینجا به جای گربه سگ می‌پلکه تو خیابوناش ، یه پیرزن که گمونم انگلیسی بود ، چون خب لهجه بریتیش داشت سربالایی خیابون رو میومد بالا ، پیرزن چاقی بود و پاهاش ورم کرده بود و به سختی راه میرفت ، کنارش یه دختر جوون هندی هم راه میرفت و مواظبش بود و با هم حرف میزدن ، به من که رسیدن پیرزنه بهم لبخند زد ، از این آدم های مهربونی بود که ته نگاهشون هم میشد کنجکاوی رو دید ، انگار با چشماش میپرسید این دختره قیافه اش به اینا نمیخوره ، یعنی مال کجاست ؟منم لبخند زدم ، اما زود سرم رو انداختم پایین ، چون من نمیتونم نگاه های طولانی رو تحمل کنم ، حالا حتا اگه یه پیرزن مهربون باشه ، وقتی از جلوم رد شدن ، دوباره نگاهشون کردم تا دور شدن ، حواسم پی پیرزنه و دختره بود که وسط این شلوغی و آدم ها با این آرومی راه میرفتن و حرف میزدن . بعد یه مرد از همون سمتی که پیرزنه دور شده بود اومد ، یه سبیل داشت که باریک تا پایین لبش میومد ، داشت میخندید ، تو بغلش یه خرگوش گنده ی سفید بود ، قد یه توله سگ ، با یه دستش زیر کمرش رو گرفته بود و با یه دست دیگه اش دو تاگوش های درازش رو . مرد لبخند میزد چون چیز عجیبی دستش بود و حالا که خیابون رو پایین میرفت و میرسید به شلوغی ، حتمن همه کفشون میبرید ، مرد که رفت سگ کنار پای من هم بیدار شد و رفت ، من هم که تا ابد قرار نبود اونجا وایسم منم رفتم ، چند دیقه بعد که داشتم سرپایینی رو پایین میومدم ، یه مرد با سبیل قشنگ و لبخند ، یه خرگوش گنده رو بغل کرده بود و جلو میرفت ، پشت سرش یه گله بچه جیغ شادی میکشیدن و یه مشت سگ پارس میکردن ، گمونم پارس خوشحالی ، منم عزادار نبودم دیگه گمونم ، تا اونجایی که یادم میاد .

آفتاب بعد از ظهر پاییز رو هر چیزی که بیفته قشنگه . مثلن دیروز آفتاب افتاده بود روی کفش های کپه شده دم در و می شد همه ی بعدازظهر بهشون زل زد .
حالا به این فکر کنید که ساعت چهار که من برمیگردم خونه ، یه دیر ، صومعه یا هرچی هست که یه مجسمه ی کوچیک مریم مقدس رو سردرش داره و هروقت وسط بدو بدوی رفتن خونه و به ناهار رسیدن چشمم بهش میفته و به سایه اش که روی دیوار پشت سرش کش اومده تا چند ثانیه مبهوتش میشم . مریم مقدس یه پروژکتور هم پایین پاش داره که میخواستم تو این مجال بگم که به درد لای جرز دیوار هم نمیخوره ، وقتی آفتاب این ساعت هست که همچین چیز قشنگی رو روشن کنه .

وال اي

اين ميني لودرهاي كوچيكي كه تو خيابون ها چاله مي كنند و خاك رو جمع مي كنند و مي ذارن رو سرشون و تند و تند اينور اونور مي رن ، قلب منو به درد ميارن.

من یه راز دارم .هر روز صبح چند بار برای خودم می خونم : پاشو پاشو بهاره، عسل بساز دوباره ... تا بتونم چشام رو باز کنم و بیدار شم.
از شعر زمان مهدکودکم هست در مورد یه زنبور عسل.
دنیا جای خوبیه .اما جای زندگی کردن نیست .
امروز بیست ساله شدم .

It makes me wanna cry

كلاغ ها معمولا رو درخت هاي چنار خونه مي سازند ، درخت هاي چنار بلندند ولي نه خيلي، نه به بلندي صخره هايي كه عقاب ها روشون خونه مي سازند. كلاغ ها حتي شكارچي هم نيستند ، پس چرا اينقدر تو ارتفاع بالا پرواز مي كنند ؟ چرا كلاغ پرنده ي بلند پروازي هست ؟ حتي مثل غازها مهاجرت آنچناني هم نمي كنه . براي چي يه پرنده ي سياه عجيب بايد اين همه بلند پرواز كنه ؟ چرا دسته جمعي پرواز مي كنند ؟ وقتي همشون اينقدر عنق و كم حوصله به نظر مي رسند روي زمين .
چرا غروب ها كه مي شه تو ارتفاع چند صد متري زمين رودخونه ي سياه راه مي اندازن ؟
چرا شما بايد دم غروب ، غرق غم ، از زير يه رودخونه ي سياه كلاغ رد بشين ؟
كجا مي رن اين همه كلاغ؟

خوشبختی

چنان عاشق شده بود که دیگر چشم اش درست نمی دید ، انگار چشم اش عیب کرده بود . مدام مژه می زد که تاری دیدش را رد کند . همه چیز را از پشت یک پرده اشک شور می دید . صدایش گرفته بود ، چون گلویش غرق گریه ی بی اختیار و بی پایانی بود که از خوشبختی سرچشمه می گرفت .
رگتایم، ای.ال دکتروف، ترجمه نجف دریا بندری

More than last year,
I now feel solitude;
autumn twilight.
Yosa Buson

I'm so lonely. And that's ok.
I shaved my head. And I'm not sad
Nirvana - Lithium

دیشب بارون می اومد. من بیدار بودم و صداش رو می شنیدم . پنجره باز بود و خیسی اش رو حس می کردم . خوابم برد و صبح غمگین بیدار شدم . همه ی صبح های زندگیم غمگین بیدار می شم . خورشید از پشت ابر بیرون می اومد و زیر ابر می رفت . هوا ی بعد از بارون بود . کنار غم همیشگی ام شاد بودم .

شما نشستید پشت میز آشپزخونه و دارید به دسته ی لیوان سرامیکی تون نگاه می کنید .

کسی نمی فهمه که چرا به دسته ی لیوانتون نگاه می کنید .

چون نمی دونه که روزهای متوالی فقط سیاهی مطلق می دیده اید.

کسی نمی دونه که در اولین دقایق بازگشتتون به دنیا ،

زیر نور سفید عصر که از پنجره ی پشت سرتون می تابه ،

قلبتون از تماشای دوباره ی چیزساده ای به نام دسته ی لیوان فشرده می شه.