اون نون های سفیدی که هایدی قایم میکرد ،
اون آبنبات‎های رنگی‌ای که سگارو داشت و تو یه کیسه به کمرش بود و زمبه از رو اونا پیداش می کرد،
اون کلوچه‌هایی که آنت و بقیه می‌خوردن و تو دهنشون خرد می‌شد و می‌شد دایره های کوچیک کوچیک و گاهی از دهنشون میزد بیرون،
اون آبگوشت‌هایی که همه‌ی خانواده‌های کارتون‌های ژاپنی می‌خوردن و تکه‌های قهوه‌ای شکلی بودن به جای گوشت ، تو یه آب قهوه‌ای کمرنگ به جا آب گوشت ، همیشه نون های سفید تپل کنارش داشتن،همیشه هم بقیه اش توی یه دیگ آویزون رو آتیش بخاری دیواری بود ...
اون موقع ها من اینا رو با خواهر کوچیکم تو تاریکی عصرها و دم غروب می‌دیدم ، وقتی بقیه سر کار بودن ، گاهی دیگه سر اون آبگوشته بهمون فشار میومد ، به گاز که نباید دست میزدیم ، یواشکی روی بخاری نیمرو میپختم با هم می‌خوردیم .
همه تمرکز بچگیم رو این خوراکی ها بود ، هنوزم هست گمونم ، هیچ وقت هم بهشون نمیرسم .

Keeping away the blues,you know I'm trying

بچه ها میگن اینایی که تو آسمون اند شاهین اند ، براشون خیلی عادیه که اینجا عقاب یا شاهین داره ... البته خونه هاشون جاییه که شاهین ها کم تو آسمونش پرواز میکنند و مثل خونه من پرنده هاش زیاد نیستن ، وگرنه برا من که بعد از چند ماه هنوز پرواز پرنده های به این بزرگی و صدای سوتشون عادی نشده ... خب در واقع من کار اصلیم اینجا شاهین تماشا کردنه ، صبحا بیدار میشم نگاهشون میکنم ، به گلدونم که قیافش مسخره شده چون دو سه بار یادم رفت بهش آب بدم و نیمه خشک شده آب میدم ، میرم دانشگاه ، عصر باز بر میگردم به گلدونم آب میدم ، شاهین ها رو نگاه میکنم قبل از اینکه آفتاب بره و ناپدید بشن و بعد میرم تو خونه و منتظر میشم تا فردا .
گاهی هم باهاشون حرف میزنم ... الکی گفتم ، خل که نیستم ، فقط دیروز به یکیشون گفتم: اوی روتو کن اینور میخوام از نوکت عکس بندازم . یادم نمیاد که روشو کرد اینور یا نه ، حالا خیلی هم مهم نیست، از نوکش عکس گرفتم ولی .
بعد شاهین نگاه کردن باعث میشه شما گردن درد بگیرید چون انقدر بالا میرن که قد یه خط فاصله میشن ته آسمون ، امروز عصر یه دسته پرنده کوچیک رو هم نگاه میکردم که از بالای خونه رد میشدن، اول فکر کردم چلچله ای ، پرستویی اینایی باید باشند ، وقتی قار قار کردن فهمیدم که کلاغ اند ، فقط اونقدر شاهین هارو با نگام دنبال کردم که کلاغ های قد مرغ ، به چشمم کوچیک میان .
هان ، شبها هم که میرم تو و در و میبندم گاهی هم آشپزی میکنم ، مثلا اشکنه میپزم ، شاید باید برین فرهنگ شیرازی رو مطالعه کنید تا بفهمید دارم از چی حرف میزنم ، این غذای مورد علاقه ام هست ، مادر بزرگم باید بهم افتخار کنه که نوه اش انقد تو غربت به سنت هاش پایبنده و اینا ... اما متاسفانه در قید حیات و کلن اشکنه و اینا نیست .
شبها هم قبل از اینکه بخوابم صدای قطار رو میشنوم ، صدای بوقش و تق تق چرخهاش و اینا و باهاش خوابم میبره ... البته راستش رو بخواین بیشتر اینجوریه که خوابم برده و از خواب میپرم .

حتا به یه جمله ی با معنی هم در تمام روز فکر نمیکنم ، وقت ناهار تو پارک جلو دانشگاه میشینم و با خودم میگم که از فردا ناهار میارم ، با خودم میگم یادم باشه برا اینم ناهار بیارم و به خودم توله سگ سیاهی رو نشون میدم که هر روز میشینه جلوم و ناهار نخوردن منو نگاه میکنه .
عصر میام خونه و میبینم گلدونم پژمرده شده ، میبرمش میگیرمش زیر شیر آب و میدوم و در حالی که برگاش به طرز وحشیانه ای تکون میخوره و آب از تهش شر شر میریزه میذارمش سر جاش .
یه نگاه میکنم بهش ، چهار تا از گلهاش کنده شده و طی پروسه ی آب دادن احمقانه ی من افتاده ... ولی خوشحاله . خوشحاله که من اینجوری میبرمش هوا خوری ، از برگاش معلومه .
منم خوشحالم .
الکی .

استاد تو كلاس داره درباره ي عجيب بودن زبون هاي ديگه ميگه . بخصوص زبون هايي كه از دنياي امروز جدا هستند . مثلا مي گه مردمي كه توي جنگل هاي آمازون زندگي مي كنند بجز گذشته و آينده و حال ،‌ فعلي دارند كه بين گذشته و حال هست . چيزي كه ما اصلا نمي تونيم تصورش رو هم بكنيم .
عصر با بچه ها داريم در موردش حرف مي زنيم . من مي گم كه مي تونم تصور كنم كه كِي از اين فعل عجيبشون استفاده مي كنند . مثلا وقتي كه خاطره اي توي ذهن هست از روزي دور، كه همه چيز توش محو و نامشخص هست و در هم ، اما تصويري ، بويي ، صدايي واضح و كامل اون وسط مونده .
بعد مي تونيم بگيم : من روزهايي داشرم (داشتم /دارم) كه از ياد بردمشون ، اما گاهي ، چيزايي ازشون به يادم مياد كه زندگيم رو زير و رو مي كنند.

وال اي

اين ميني لودرهاي كوچيكي كه تو خيابون ها چاله مي كنند و خاك رو جمع مي كنند و مي ذارن رو سرشون و تند و تند اينور اونور مي رن ، قلب منو به درد ميارن.

امروز هوا ابري بود . يكي دو ساعت مونده بود به غروب ، ولي هوا يه جور خاكستري و تاريك بود . شهر الان پر از مهمون هاي نوروزي هست ، ماشين ها با پلاك شهرهاي ديگه ،‌ چادرهاي رنگي توي پارك ها و پياده رو ها .
يه جايي توي پياده روي چمران ، بساط يه عده از اين مسافرها پهن بود . يكي روي يه بالش گلگلي با يه پتوي گلبافت سورمه اي، روي زيرانداز خوابيده بود . حالا قبول كه هوا خاكستري تاريك بود و كيف مي داد هرجا هستي يه بالش و پتو پيدا كني بگيري بخوابي ،‌ ولي نه اونموقع روز، توي پياده روي بولوار به اين شلوغي ، با اون همه رفت و آمد ... حتي زحمت نكشيده بود بره توي چادر بخوابه ، طرف يه جور بي خيال ملويي پتو رو پيچيده بود دورش و روش رو سمت ديوار كرده بود و خوابيده بود .
از عصر دارم بهش فكر مي كنم ، نمي دونم چرا ... مي تونم براش از اين دليل هاي هر كس يه كريستوفر مك كندلس وجود داره و اينا بيارم ها ، ولي در اون حد نبود . فقط خيلي خوب بود .