خب من باز امتحان دارم ، از وقتی اومدم اینجا نمیدونم چجوریه که برا امتحان ها عزا میگیرم ، قشنگ تحلیل میرم تا امتحان کوفتی رو بدم و تموم شه . اونروز همین جوری عزادار وایساده بودم کنار خیابون ، یه سگ کنار پام خوابیده بود که عادیه ، چون اینجا به جای گربه سگ می‌پلکه تو خیابوناش ، یه پیرزن که گمونم انگلیسی بود ، چون خب لهجه بریتیش داشت سربالایی خیابون رو میومد بالا ، پیرزن چاقی بود و پاهاش ورم کرده بود و به سختی راه میرفت ، کنارش یه دختر جوون هندی هم راه میرفت و مواظبش بود و با هم حرف میزدن ، به من که رسیدن پیرزنه بهم لبخند زد ، از این آدم های مهربونی بود که ته نگاهشون هم میشد کنجکاوی رو دید ، انگار با چشماش میپرسید این دختره قیافه اش به اینا نمیخوره ، یعنی مال کجاست ؟منم لبخند زدم ، اما زود سرم رو انداختم پایین ، چون من نمیتونم نگاه های طولانی رو تحمل کنم ، حالا حتا اگه یه پیرزن مهربون باشه ، وقتی از جلوم رد شدن ، دوباره نگاهشون کردم تا دور شدن ، حواسم پی پیرزنه و دختره بود که وسط این شلوغی و آدم ها با این آرومی راه میرفتن و حرف میزدن . بعد یه مرد از همون سمتی که پیرزنه دور شده بود اومد ، یه سبیل داشت که باریک تا پایین لبش میومد ، داشت میخندید ، تو بغلش یه خرگوش گنده ی سفید بود ، قد یه توله سگ ، با یه دستش زیر کمرش رو گرفته بود و با یه دست دیگه اش دو تاگوش های درازش رو . مرد لبخند میزد چون چیز عجیبی دستش بود و حالا که خیابون رو پایین میرفت و میرسید به شلوغی ، حتمن همه کفشون میبرید ، مرد که رفت سگ کنار پای من هم بیدار شد و رفت ، من هم که تا ابد قرار نبود اونجا وایسم منم رفتم ، چند دیقه بعد که داشتم سرپایینی رو پایین میومدم ، یه مرد با سبیل قشنگ و لبخند ، یه خرگوش گنده رو بغل کرده بود و جلو میرفت ، پشت سرش یه گله بچه جیغ شادی میکشیدن و یه مشت سگ پارس میکردن ، گمونم پارس خوشحالی ، منم عزادار نبودم دیگه گمونم ، تا اونجایی که یادم میاد .

Keeping away the blues,you know I'm trying

بچه ها میگن اینایی که تو آسمون اند شاهین اند ، براشون خیلی عادیه که اینجا عقاب یا شاهین داره ... البته خونه هاشون جاییه که شاهین ها کم تو آسمونش پرواز میکنند و مثل خونه من پرنده هاش زیاد نیستن ، وگرنه برا من که بعد از چند ماه هنوز پرواز پرنده های به این بزرگی و صدای سوتشون عادی نشده ... خب در واقع من کار اصلیم اینجا شاهین تماشا کردنه ، صبحا بیدار میشم نگاهشون میکنم ، به گلدونم که قیافش مسخره شده چون دو سه بار یادم رفت بهش آب بدم و نیمه خشک شده آب میدم ، میرم دانشگاه ، عصر باز بر میگردم به گلدونم آب میدم ، شاهین ها رو نگاه میکنم قبل از اینکه آفتاب بره و ناپدید بشن و بعد میرم تو خونه و منتظر میشم تا فردا .
گاهی هم باهاشون حرف میزنم ... الکی گفتم ، خل که نیستم ، فقط دیروز به یکیشون گفتم: اوی روتو کن اینور میخوام از نوکت عکس بندازم . یادم نمیاد که روشو کرد اینور یا نه ، حالا خیلی هم مهم نیست، از نوکش عکس گرفتم ولی .
بعد شاهین نگاه کردن باعث میشه شما گردن درد بگیرید چون انقدر بالا میرن که قد یه خط فاصله میشن ته آسمون ، امروز عصر یه دسته پرنده کوچیک رو هم نگاه میکردم که از بالای خونه رد میشدن، اول فکر کردم چلچله ای ، پرستویی اینایی باید باشند ، وقتی قار قار کردن فهمیدم که کلاغ اند ، فقط اونقدر شاهین هارو با نگام دنبال کردم که کلاغ های قد مرغ ، به چشمم کوچیک میان .
هان ، شبها هم که میرم تو و در و میبندم گاهی هم آشپزی میکنم ، مثلا اشکنه میپزم ، شاید باید برین فرهنگ شیرازی رو مطالعه کنید تا بفهمید دارم از چی حرف میزنم ، این غذای مورد علاقه ام هست ، مادر بزرگم باید بهم افتخار کنه که نوه اش انقد تو غربت به سنت هاش پایبنده و اینا ... اما متاسفانه در قید حیات و کلن اشکنه و اینا نیست .
شبها هم قبل از اینکه بخوابم صدای قطار رو میشنوم ، صدای بوقش و تق تق چرخهاش و اینا و باهاش خوابم میبره ... البته راستش رو بخواین بیشتر اینجوریه که خوابم برده و از خواب میپرم .

عصر نشسته بودیم جلو خونه ، داشتیم آجیل تند می خوردیم و کلاغ ها رو نگاه میکردیم که قد مرغن اما به جای گنجشک اینور اونور میپرن . من گفتم لاکشمی میگه اینجا عقاب داره و سرمو کردم بالا تا یه کلاغ رو نگاه کنم که از بالای سرم رد میشد ، دیدم دمش دو تیکه است و داره بالاتر از کلاغ ها میپره ، بال بال هم نمیزنه و تو هوا شناوره ، سرم رو آوردم پایین و حرفمو ادامه دادم که مثلن این که الان رد شد عقاب بود و یه مشت دیگه آجیل برداشتم ریختم تو دهنم .

خانوم داروخونه چیه گفت :"از این مدل مسواک ها داریم چهار تومن، با ماساژور لثه ، از این مدل هم داریم که سادست و سه تومنه " . پیش خودم فکر کردم که اینا همش کلک پول هست و خواستم بگم یکی از همون ساده ها رو بدین ، ولی یادم افتاد به همه ی تابستونم که با دهن کج توی دندون پزشکی گذشت و پیش خودم فکر کردم حتمن اون مسواک عادی ها واقعن به دردنخور اند و بهش گفتم که اولی رو میبرم . اومدم خونه و با مسواک ماساژور ام مسواک زدم ، ولی نفهمیدم لثه ام اصلآ ماساژ خورد یا نه . فک میکردم که حداقل باید لثه ام رو قلقلک بده و هزار تومان گرون تر بودن شو الکی نشون بده ، ولی اینطور نبود .
دیروز صبح که جلوی آینه دستشویی وایساده بودم ، فهمیدم هنوز بعد یه ماه از خرید مسواکه قیافه ام رو کج میکنم و یه جوری ناراضی مسواکه رو میزارم سر جاش که اگر مثلا من ترومن بودم و یه دوربین پشت آینه بود که همه ی دنیا میتونستن منو ببینن ، شرکت اورال - بی با این تبلیغ های سوء هرروزه ی من تاحالا ده بار بسته شده بود .
خب البته بعدش هم به یاد شکلک هایی که صبح ها تو آینه در میارم افتادم و قیافه ی کتک خورده ی مسخره ام و به این نتیجه رسیدم که مردم مطمئنا خیلی وقته دیگه کانال من رو نگاه نمیکنند و شرکت اورال - بی و مسواک های ماساژور اش در امن و امانند .

مي‌پيچيم تو كوچه ، كوچه تاريكه ، يكي داره تو تاريكي مي دوئه ، يه موجوديه شبيه چاردست . هرچي نگاه مي كنم نمي تونم بفهمم چيه . وايميسيم در خونه ، پياده مي‌شم در پاركينگ رو باز كنم . مجبورم يه دستي در رو باز كنم چون دارم بستني قيفي مي خورم . هموني كه شبيه چاردست هست مي رسه بهم . پسر دوازده ساله‌ي همسايه است كه داداش هشت ساله اش رو كول كرده و مي دوئن . وقتي از كنار من كه با بستني قيفي و نيش باز خشكم زده مي گذرن مي خندن . بهشون مي گم بدوئين بدوئين كه تابستون تموم شد ، بعدم بستنيمو يه ليس مي‌زنم .

مامانم هميشه اعتقاد داشته كه من زبان انگليسي ام خوبه . سالهاي متمادي براي اثبات اين مهم جلوي مهمون ها رو مي كرد به من و مي گفت:
...a fish says
من در ادامه ي جمله دهانم رو مثه يه ماهي تو آب باز و بسته مي كردم .