صبح نشسته بودم تو یه کافه ، بارون میومد ، قهوه میخوردم و شیرینی عجیبی که کوفته ی برنجی بود پخته شده تو شیره ی شکر ، بیرون از کافه ، یه بیمارستان بود ،عظیم ، با نمای سنگی کهنه و گنبد هایی مثل تاج محل .
آدم ها عجیب، دنیا عجیب .چتر ندارن بیشترشون یا بارونی ، اما یهو میبینی یکی با کلاه ایمنی راه میره که سرش خیس نشه . وقتی داشتم میومدم بیرون مردی پشت یکی از میزها نشسته بود که عینک غواصی به چشمش زده بود .
دارم زیر این حجم سورئال له میشم .

عصر هست . من و هم اتاقیم نشستیم روی پتوی چارخونه ی قرمز و سورمه ای که قبل از عید از یه عرب تو بازار خریدیمش . من دارم با هیجان با دوستم حرف می زنم، درباره ی یه موضوعی که الان یادم نمیاد. دوستم لیوان های شربت پرتقال رو می بره بیرون تا بشوره . قبلش میگه حرفت رو نگه دار تا بیام .شربت پرتقاله همون شربت پرتقالی هست که مامانم با آب پرتقال و رنده ی پوست پرتقال درست کرده و مزه ی پرتقال نمی ده . مزه ی تنها کیکی رو می ده که همه ی عمر برای ما پخت ، اونم با پوست پرتقال بود .
دوستم وقتی برمیگرده تواتاق ، من لباس پوشیده ام و ایستاده ام . با تعجب ازم می پرسه که کجا میرم ؟ جوابی ندارم .
از در که میام بیرون گرمای هوا با بوی فلافل می خوره بهم . یه لحظه یادم می افته به شخصیت های داستان ها که بی هوا می رن بیرون و دیگه هیچ وقت بر نمی گردن . می ترسم ، اونقدر که دست هام می لرزه . براتون پیش اومده ؟ حس آدم هایی رو داشتم که توی داستان ها گم می شن و هیچ وقت دیگه سر و کله شون پیدا نمی شه . همشون خیلی عادی و بی هوا از در می زدن بیرون و دیگه بر نمی گشتن.
نیم ساعت بعد با یه خروار نون سخاری برمیگرم خونه . می شینم کف اتاق روی پتوی چهار خونه و سعی می کنم بیاد بیارم که برای دوستم چی تعریف می کرده ام ، تا ادامه اش بدم .

امشب شام قرمه سبزی داریم . قرمه سبزی با آب ساندیس .هم اتاقیم یه پیرزن همسایشون هست که به ساندیس می گه آب ساندیس . می ره توی مغازه هم می گه : آقا یه آب ساندیس بدین . .. بعد این همسایه شون دوست یه پیرزن دیگه است که میاد خیاری رو که به جای دماغ چسبوندن روصورت آدم برفی ور می داره ، چون خیلی خسیس هست و خیلی شکمو.
اتاق من روبروی یه پارک سبز کوچیک هست . با وسایل بازی رنگی برای بچه ها. تاب و سرسره ی پارک از این پلاستیکی -فایبر گلاس های جدید اند و زمین بازی با فوم رنگی فرش شده . بچه ها گمونم خیلی خوشحال تر از ما باشند که سرسره هامون آهنی و داغ بودند و در بهترین حالت زیرشون شن داشتند .
پنجره های سالن مطالعه رو به کلی پشت بوم خاکی و بی رنگ باز می شه . وسط پشت بوم ها یهو خالی میشه و حیاط یه مدرسه ی ابتدایی پیدا می شه . دوشیفت هست . دختر ها مانتو های بنفش می پوشند و پسر ها لباس فرم ندارند . رو دیوار حیاط ، بالای آب خوری ، با یه رنگ خوشرنگ نوشته اند :من با لیوان شخصی خودم آب می خورم .
گشنمه ، برم قرمه سبزی مو بخورم .

بهش مي گن آلودگي نوري

من عاشق طلوع هاي كاذب شيرازم ، وقتي نصف شب ها از پشت كوه ها بهش نزديك مي شم .