شاید راست میگفتند . وقتی آدم در این دنیاست ، بهتر از همه این است که از آن بیرون برود ، مگر نه؟ حالا میخواهد دیوانه باشد ، میخواهد نباشد ، وحشت زده باشد ، یا نباشد .
سفر به انتهای شب . لویی فردینان سلین

امشب شام قرمه سبزی داریم . قرمه سبزی با آب ساندیس .هم اتاقیم یه پیرزن همسایشون هست که به ساندیس می گه آب ساندیس . می ره توی مغازه هم می گه : آقا یه آب ساندیس بدین . .. بعد این همسایه شون دوست یه پیرزن دیگه است که میاد خیاری رو که به جای دماغ چسبوندن روصورت آدم برفی ور می داره ، چون خیلی خسیس هست و خیلی شکمو.
اتاق من روبروی یه پارک سبز کوچیک هست . با وسایل بازی رنگی برای بچه ها. تاب و سرسره ی پارک از این پلاستیکی -فایبر گلاس های جدید اند و زمین بازی با فوم رنگی فرش شده . بچه ها گمونم خیلی خوشحال تر از ما باشند که سرسره هامون آهنی و داغ بودند و در بهترین حالت زیرشون شن داشتند .
پنجره های سالن مطالعه رو به کلی پشت بوم خاکی و بی رنگ باز می شه . وسط پشت بوم ها یهو خالی میشه و حیاط یه مدرسه ی ابتدایی پیدا می شه . دوشیفت هست . دختر ها مانتو های بنفش می پوشند و پسر ها لباس فرم ندارند . رو دیوار حیاط ، بالای آب خوری ، با یه رنگ خوشرنگ نوشته اند :من با لیوان شخصی خودم آب می خورم .
گشنمه ، برم قرمه سبزی مو بخورم .

برای این خارجی های همیشه خیس ، شاید یکشنبه ی بارونی بهونه ی خوبی برای ابراز کسالت و غمگین بودنشون باشه ، ولی من روزای بارونی تعطیل دلم از خوشی قنج می ره .
و احتمالا شما هم .

-در همین حین اسمیلزو، کارت در جیب ، داشت مغرورانه به تالار خلق می رفت و از خدا و خلق خدا راضی بود...
جمله ی بالا از کتاب "دن کامیلو و پسر ناخلف "بود که بی اغراق من، 5 باری از اول ، به شیوه ی هر شب یه داستان،خوندمش.
خیلی وقت ها که کاری کرده ام (حتی کار خوب و مهمی) و از خودم راضیم این جمله توی ذهنم تکرار می شه.باید بهتون بگم که ذهن نهیلیستم داره محترمانه مسخره ام می کنه.چون توی این داستان اسمیلزویی که اسمش اومده،کار ابلهانه ای کرده و خوشحاله و حالیش نیست.
به هر حال فکر می کنم که خیلی حس خوبیه...راه می رفت و با یه شادی ابلهانه از خدا و خلق خدا راضی بود.

دن کامیلو و پسر ناخلف/جووانی گوارسکی /ترجمه مرجان رضایی/نشر مرکز