هر روز براي خودم قانون هاي تازه اي مي ذارم . هر روز به نظرم كسل كننده تر از ديروز مي شم .
يكي از قانون ها اينه كه من نبايد اسم آدم ها رو مسخره كنم.
امروز با قيافه ي عنق نشسته بودم تو اتوبوس و تابلوي يه وكيل دادگستري رو ديدم كه اسمش قد.سي قدس زاده بود .
يه لحظه از ذهنم گذشت كه چه اسمي واقعا . برا اين خوبه كه اسم يه مرغ باشه .
فكرم اومد و رفت، من صاف نشستم و قيافه ام عنق تر شد.
نمي دونم چرا بايد نخندم .

میگه یه سوال بپرس.
میگم هان؟
میگه یه سوال که از بچگی تو ذهنت بوده بپرس.میگه برا این می خواد که وسط حرف زدن با دوست پسرش (که هیچی درباره اش نمیگه) حرف کم نیاره .
میگم خب... چرا رو کبریت ها نوشته بی خطر درحالی که پدرمادرا میگفتن خطرناکه؟
یه ساعت بعد برمی گرده و میگه برا این که بعضی کبریتا توشون جیوه دارن، بعد موقع روشن کردن جرقه خطرناک می زنن،حالا اگه جیوه رو حذف کنن بی خطر می شه .
من چشمم چارتا شده. توضیح جواب سوال یه ربع طول کشید ومن حواسم پرت شد ودرست گوش نکردم . البته چون این سوالم رو خیلی دوست دارم ،خوشم میاد اصلا جواب براش پیدا نکنم ... بعدم جرقه نزنه که بی خطر نمی شه ، کم خطر می شه.
میگه خب یه سوال دیگه بپرس . شروع می کنم به فکر کردن به همه ی کتاب های به من بگو چرایی که تو بچگی خونده ام و سوال هایی که یادم مونده و جواب هایی رو که یادم رفته .
میگم : چرا گوشه های لازانیا چین دارند؟ چرا وقتی عطسه می کنیم میگیم عافیت باشه؟چرا زن ها وقتی خط چشم می کشن دهنشون رو باز می کنند؟
از اتاق می ره بیرون و وقتی شب از مکالمات بی حساب اش برمی گرده تقریبا جواب همه ی سوال ها رو تحویلم میده .
فکر می کنم که دوست پسرش حتما یه مجموعه کامل کتاب به من بگو چرای ناطق هست . صداشم باید آروم و مهربون باشه ، مثه مجری های رادیو حتما.
هر چند دربارش هیچی به من نمی گه.

دارم از توی روزنامه ی جام . جم مصاحبه با یه پرستار بیمارستان محک رو می خونم . به مناسبت روز پرستاره. هر چی بیشتر می خونم و جلوتر می رم بیشتر اشک تو چشمام جمع می شه ... روزنامه رو بر می دارم و یواش از کنار دو تا هم اتاقیم که سرشون تو روزنامه است رد می شم و می رم بیرون . می شینم توی آشپزخونه روزنامه ام رو می خونم . خوابگاه جایی هست که هیج جای خصوصی نداره . پس نمی شه با خیال راحت حتی روزنامه خوند . از آشپزخونه میام بیرون . دمپایی هام در اتاق نیست ، دمپایی های مریم رو می پوشم . بزرگ و سوراخ سوراخ اند . تو پام مثه کفش های مخصوص اسکیموهاست که باهاش روی برف راه می رن . از پله ها می رم پایین.می رم تو سالن تلویزیون بازی اینتر ، بارسا رو نگاه کنم . یه بغض مسخره تو گلوم هست . یه نیمه رو که نیگا می کنم حوصله ام سر می ره. گمونم خوابگاه بعد از پادگان غم انگیز ترین جای دنیا برای زندگی باشه . ولی غم اش مسخره است . با یه کارهای خل بازی ساده باز شاد می شی . مثلا با بچه های اتاق سمت راستی و سمت چپی ساعت دوازده شب صبحونه می خوریم .توی قوری شربت آبلیمو درست می کنیم یا یه چیزهایی شبیه این .
پا میشم از سالن تلویزیون میام بیرون .توی راهرو صدای طبل میاد . به همون ترسناکی که اورک ها از ته چاه های موریا ، توی اریاب حلقه ها می زدن . از پله ها میام بالا بچه های دیوانه ی اتاق های ته راه رو اند . مثلا دارند شادی می کنند.به نظرم احمق و دیوانه میان، حتی توی دلم به خاطر این سرو صدای وحشتناک بهشون فحش میدم.
با دمپایی های غول آسام از کنارشون رد می شم و میام توی اتاق . یکی اشتباهی بهم سلام می کنه . دختره سیاه ترین چشم های دنیا رو داره . منم بهش سلام می کنم و لبخند می زنم .
دمپایی ها رو دم در پارک می کنم و میرم تو.

پام رو كه از ماشين مي ذارم بيرون ، صداي شوت وهورا و كف زدن بلند ميشه ، ذوق مي كنم و نيشم باز مي شه . يه لحظه فكر مي كنم از وسط يه كنسرت شلوغ سر درآورده ام T ولي واقعا توي يه خيابون خلوت از ماشين پياده شده ام .باد خنكي مي خوره به صورتم ، روسري سيلك آبي ام تو باد بال بال مي خوره...هندزفيري ام تو گوشمه و اين ها سر و صداهاي اول يه آهنگ زنده است ،‌ مردم هنوز دارن براي آهنگ قبلي تشويقشون مي كنند كه آهنگ جديد شروع مي شه ...
صداي سوت و تشويق ها همزمان شد با پياده شدن من از ماشين . تو حال خودمم . فكر مي كنم براي منه ، نه براي اين ها. بعدم وقتي شروع مي كنن به خوندن كه :

Little darling, it's been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it's been here
Here comes the sun, here comes the sun

بازم ذوق مي كنم . فكر مي كنم براي منه . داره با من حرف مي زنه . صبح رفته ام حمام و بي حوصله لباس پوشيده ام اومده ام بيرون . سر و شكلم مثه اين شلخته هاي افسرده است ، ولي حالم خوشه . مي دونيد ؟ از قيافه ي مردم نمي شه در مورد حال و احوالشون قضاوت كرد ، خب شايد بشه از تو چشماشون برق شادي رو ديد ، ولي من عينك زده ام .

بی معنی و شاد

هولدن توی کتاب ناتور دشت در مورد مادرش که خواب سبکی داره جمله ای می گه شبیه این : اگر کسی توی دورترین جای سیبری عطسه کنه ، مادرم اینجا توی آپارتمانمون از خواب می پره . شکی نیست که مادر خیلی حساسی داره .من هم یه جورایی شبیه مادر هولدن حساسم ، ولی به یه چیز دیگه. اینجوری که اگر گلی توی دورترین جای سیبری بشکفه ، من اینجا توی اتاقم عطسه می کنم .در تمام روزهای بهار عطسه می کنم ، در تمام روزهای پاییز عطسه کنم ، وقت تغییر فصل هم عطسه می کنم و وقتی هر چیزی گرده های گل رو سر راهم قرار بده.خب البته همیشه در حال عطسه کردن نیستم ، اما زیاد عطسه می کنم.
من توی اردیبهشت شیراز به دنیا اومده ام . وقتی که هر پیچ امین الدوله و آبشار طلایی و رز و میمونی که توی این شهر هست داره گرده پخش می کنه و سیل نامرئی گرده های گل توی هوا موج می زنه . هیچ بعید نیست اگردر اولین نفسم حجم عظیمی از گرده ی گل به ریه هام کشیده باشم و به جای گریه ی پرمعنایی که همه در آغاز زندگی شون سر داده اند فقط یک عطسه ی بی معنی شاد کرده باشم.

وقت چای خوردن

من و خواهر کوچکم نشستیم پشت میز آشپزخونه و داریم چای می خوریم . من انگشتهام رو به شکل غریبی کردم توی دسته ی لیوان و آروم به طرف دهانم می برمش . یک لحظه انگشت هام از توی دسته ی لیوان لیز می خوره ، لیوان از دستم رها می شه وبه طرف بیرون قوس برمی داره و توی هوا می چرخه ، من خیز برمی دارم سمتش و در آخرین لحظه قبل از برخوردش به میز می گیرمش.
خواهر کوچکم از لحظه ای که لیوان از دستم رها شده ، سه متر پریده هوا ، فریاد کوتاهی از وحشت کشیده و الان داره با چشمای گشاد نگام می کنه . چند ثانیه ای سکوت می شه و من ته مونده ی چای توی لیوانم رو هورت می کشم که صداش بلند می شه : نمی تونی یه بارم که شده درست چای بخوری ؟ بعد با صدای جیغ جیغوی عصبانی اش شروع می کنه به یادآوری چای های بی شماری که خورده ام و هر دفعه استکان از دستم رها شده ، چای ریخته روی لباسم یا روی قالی ودر آخرین لحظه به شکل معجزه آسایی وسط زمین و هوا گرفتمش .
خب ، من فقط می خندم ، چای خوردنم برای خودم هیجان انگیز هست ، حتی گاهی فکر می کنم شاید توی زندگی های قبلی ام دلقکی بوده ام که کارش توی سیرک پرت کردن کاسه بشقاب به هوا و گرفتنشون بوده و هنوز کمی از مهارتش رو توی زندگی های بعدی اش ، مثلا وقت چای خوردن ، بروز می ده .