دارم از توی روزنامه ی جام . جم مصاحبه با یه پرستار بیمارستان محک رو می خونم . به مناسبت روز پرستاره. هر چی بیشتر می خونم و جلوتر می رم بیشتر اشک تو چشمام جمع می شه ... روزنامه رو بر می دارم و یواش از کنار دو تا هم اتاقیم که سرشون تو روزنامه است رد می شم و می رم بیرون . می شینم توی آشپزخونه روزنامه ام رو می خونم . خوابگاه جایی هست که هیج جای خصوصی نداره . پس نمی شه با خیال راحت حتی روزنامه خوند . از آشپزخونه میام بیرون . دمپایی هام در اتاق نیست ، دمپایی های مریم رو می پوشم . بزرگ و سوراخ سوراخ اند . تو پام مثه کفش های مخصوص اسکیموهاست که باهاش روی برف راه می رن . از پله ها می رم پایین.می رم تو سالن تلویزیون بازی اینتر ، بارسا رو نگاه کنم . یه بغض مسخره تو گلوم هست . یه نیمه رو که نیگا می کنم حوصله ام سر می ره. گمونم خوابگاه بعد از پادگان غم انگیز ترین جای دنیا برای زندگی باشه . ولی غم اش مسخره است . با یه کارهای خل بازی ساده باز شاد می شی . مثلا با بچه های اتاق سمت راستی و سمت چپی ساعت دوازده شب صبحونه می خوریم .توی قوری شربت آبلیمو درست می کنیم یا یه چیزهایی شبیه این .
پا میشم از سالن تلویزیون میام بیرون .توی راهرو صدای طبل میاد . به همون ترسناکی که اورک ها از ته چاه های موریا ، توی اریاب حلقه ها می زدن . از پله ها میام بالا بچه های دیوانه ی اتاق های ته راه رو اند . مثلا دارند شادی می کنند.به نظرم احمق و دیوانه میان، حتی توی دلم به خاطر این سرو صدای وحشتناک بهشون فحش میدم.
با دمپایی های غول آسام از کنارشون رد می شم و میام توی اتاق . یکی اشتباهی بهم سلام می کنه . دختره سیاه ترین چشم های دنیا رو داره . منم بهش سلام می کنم و لبخند می زنم .
دمپایی ها رو دم در پارک می کنم و میرم تو.

دیشب حواسم نبود و ماهیتابه رو با دست بلند کردم ، حالم خوب نبود وحواسم پرت بود . دوتا دوستم تو آشپزخونه ایستاده بودند وحرف میزدند ، حرفشون روقطع کردند و هرکدوم با لهجه ی مجزا ازم پرسیدند که اصلا حالیم هست که ماهیتابه داغ هست و باید دستگیره آورد؟
بعد دوباره شروع به حرف زدن کردند .
زویا پیرزاد هم نشدم که بنویسمش توی کتابم .
امروز رفتم برای خودم آبنبات میوه ای خریدم .

من تو ذهنم يه جور ديگه حرف مي زنم . يه جور ديگه هم فحش مي دم . يه جور ديگه هم قربون صدقه مي رم . اسم ها رو مسخره مي كنم ، آهنگ ها رو هم . كاش مي شد هرچي ذهنم مي گه رو بلند بگم ولي حتما نمي شده كه رفته جز دستور زبان مخفي ديگه .
مثلا هم اتاقي شهركردي من نمي گه فلان چيز مال منه ، مي گه فلان چيز از منه . مي گه: آقا حواستون باشه ماست تو يخچال از منه . بعد من تو ذهنم مي گم : حسين از من است و من از حسين ، از اولي كه باهاش هم اتاق بودم ته هر جمله ي " از من دار" اش اينو تو ذهنم گفته ام. دوست شهر كرديم بر مي گرده طرفم كه چي گفتي ؟ مي فهمم كه بلند فكر كرده ام و اون از دستم دلخور مي شه كه منو مسخره مي كني و هركي لهجه اي داره و اصلا برا ما زشته بگيم يه چيزي مال منه و ... بعد من يه فحش ذهني مي دم به خودم و بهش مي گم ببخشيد اين همش يه چيز ناخودآگاهه و تمام عصر سعي مي كنم ذهن دلقك خلم رو براش توضيح بدم.
يا مثلا فاميل يكي از همكلاسي هام كَتويي زاده است ، ذهنم بهش مي گه پتويي زاده . من به ذهنم مي گم كه اصلا بهت گوش نمي دم و ديگه شورش رو درآوردي ، ولي اسم اين بدبخت يكبار براي هميشه عوض شده و كاري از دستم برنمياد ديگه.
هم اتاقي هام بهم ميگن كه آدم خيلي آرومي هستم . تقريبا درسته، من آدم محافظه كاري هم هستم . با بيشتر آدم ها جوري رفتار مي كنم كه برام دردسر نشه . نه مسخره مي كنم ، نه فحش مي دم . ولي اگر با كسي صميمي بشم باهاش همون جوري حرف مي زنم كه توي ذهنم با خودم حرف مي زنم . ذهنم خوشحاله . حرف زدنش هم خوشحاله . با آدم هايي كه صميمي ام با دستور زبان مخفي ام/اصلي ام حرف مي زنم و خوشحالم .