۱۳۹۷ فروردین ۱۲, یکشنبه

"Where do old birds go to die?"


امروز یه پرنده کف دستم مرد. از لحظه‌ای که پیداش کردم می‌دونستم داره می‌میره. برعکس چیزی که به نظر میاد من آدمی نیستم که مرگ، اولین فکر توی سرم باشه. خاکی و خسته بود و قلبش یواش‌تر از معمول می‌زد، گاهی که مرغ‌ مینام رو توی دستم می‌گیرم تپش قلبش رو حس می‌کنم، و تازگی فهمیده‌ام که قلب پرنده‌ها خیلی تند می‌زنه(قلب یه مرغ مگس‌خوار سینه قرمز می‌تونه تا 1200 بار در دقیقه بزنه) دست و پا نمی‌زد، بالهاش رو نگاه کردم سالم بود، دمش سالم بود، فقط عمرش تموم بود. براش از غذای مرغ‌ مینام توی یه استکان خیس کردم، یه کم غذا به نوکش گرفت ولی یارای پایین دادنش رو نداشت، سرش کج شده بود، خواستم بهش آب بدم ولی نخورد، چشماش که کاملا باز بود نیمه باز شد، نوکش هم همینطور و قلبش یواش یواش ایستاد. یه کم سرگردون وسط باغچه ایستادم و نمی‌دونستم باید چیکار کنم. گذاشتمش پای یه گلدون و عصر که بابا برای پیاده روی بیرون رفت ازش خواستم برام خاکش کنه، و بابا توی تپه‌های پشت خونه خاکش کرد.

۱۳۹۶ آذر ۱۴, سه‌شنبه

داشتم از کار برمیگشتم ، هوای تهران خاکستری و گرفته، ولی آفتاب بعدازظهر پاییز نارنجی و زرد، روشن و زنده می‌تابید به خاکستری‌ها. دم در خونه که رسیدم مشاوراملاکی طبقه‌‌ی پایین طبق معمول با رفیقش وایساده بود و مشغول حرف زدن و دروغ بافتن بود. توی دست رفیقش توی نایلون شفاف، یه تکه گوشت بود، نزدیک که شدم دیدم یه قلب‌ئه.

۱۳۹۶ آذر ۲, پنجشنبه

عادت نمیکنم به زندگی موقتی. هی باید یه ماه تهران باشم، یه ماه شیراز. من خیلی یواشم،تا میام به محیط جدید عادت کنم باید برگردم، این باعث شده خیلی غمگین بشم. الان که نزدیک کریسمسه بی‌نهایت دلتنگ خونه‌ی نقلی بنفشم هستم که پنج سال توش بودم و فقط یه بار جای میز و صندلی‌هاش رو تغییر دادم. مهم نبود کجا رفته بودم یا روزم چطوری گذشته بود، بدترین اتفاق‌ها پشت در می‌موند و من تنها می‌رفتم تو. آدم‌ها رو دوست داشتم ولی تماشا کردنشون رو بیشتر دوست داشتم. موقع کریسمس به ستاره‌های رنگی کاغذی که آویزون میکردن به جلوی خونه‌هاشون نگاه میکردم، برای خودم اِلا فیتزجرالد گوش میکردم و فیلم‌های کریسمسی شاد می‌دیدم. گاهی فیلم رو پاز میکردم تا به صدای خنده‌ی نوه‌های همسایه ام گوش کنن که اومده بودن خونه‌ی مادربزرگشون. صدای خنده‌ی بچه‌ها، غذا و شیرینی پختن بزرگترها از آشپزخونه. بعضی از همسایه‌هام توی کوچه بهم کریسمس رو تبریک میگفتن تا از جوابم بفهمن که دینم چیه و کریسمس رو جشن میگیرم یا نه ، من همیشه جواب میدادم merry Christmas to you too
بقیه نتیجه‌گیری با خودشون بود.
برای Diwali هم همیشه تماشاشون میکردم. دیواهای سفالی روشنی که ردیف میشدن توی بالکن‌ها. گاهی قبل از اینکه ترقه و انفجارهای شب شروع بشه می‌رفتم پیاده‌روی توی محله و به پنجره‌های شاد و روشن نگاه می‌کردم.
همیشه دلم میخواسته بلد بودم جشن بگیرم، ، من بلد نیستم. بلد نیستم برقصم، خوشحالی کنم، پر سر و صدا باشم. جشن توی ذهن مردم اینه.
اما در حقیقت من تمام کریسمس‌ها و دیوالی‌ها رو جشن میگرفتم، همون آدمی که با "کریسمس مبارک" گل از گلش می‌شکفت، شب‌های دیوالی دوتا دیوای کوچیکِ روشن سُر میداد پشت پنجره‌اش.

۱۳۹۵ اسفند ۱۹, پنجشنبه

خواهرم بیدار می‌شه و چشماشو باز می‌کنه، توی تاریکی اتاق، پشت به نوری که از در می‌تابه ایستاده‌ام و با لبخندی به گشادی لبخند گربه‌ی چشایری توی آلیس در سرزمین عجایب دارم خواهرم رو نگاه می‌کنم. روی سرم هم مرغ‌مینام نشسته و با دقت زل زده بهش.
خواهرم عادت کرده دیگه جیغ نمیزنه.

۱۳۹۵ بهمن ۲۸, پنجشنبه

خلاصه بخوام بگم که چرا زدیم تو این کار

یه داستان هست به اسم جراح پروانه‌ها، توی یه کتاب به اسم "تارک دنیا مورد نیاز است"*
یه بچه یه جعبه‌ی قدیمی از توی یه عتیقه‌فروشی پیدا میکنه که توش انبر و تیغ‌های ظریف هست، راوی می‌گه یه چیزی بود شبیه وسایل دندونپزشکی و فروشنده بهش می‌گه که این ابزار جراحی پروانه‌هاست. پسر که اتفاقا چند وقت قبل کلی پروانه‌ی خشک شده دیده بوده جعبه رو می‌خره و به خودش جراحی روی پروانه‌ها رو یاد می‌ده تا دوباره زنده‌شون کنه.
هر وقت سر کار کشویی رو باز کردم و وسایل ظریف دندونپزشکی رو دیده‌م یاد این داستان افتاده‌م. برا من دندونپزشکی انقدر قشنگه، انقدر که هردفعه یاد جراح پروانه‌ها بیفتم.
امروز بعد از یک روز کامل بی مریضی وقتی دکتر مطب کناری گفت کار خیلی اشتباهی کردی دندونپزشکی خوندی ، در واکنشی کاملا غیرمنتظره نیشم باز شد. چون به این فکر کردم که امسال سال سختی بود، امسال سال تو ذوق‌زده‌شدن و تنها شدن بود، ولی با این‌حال من جلو رفتم، همیشه جلو رفته‌ام، چون حداقل بعد از این همه سختی ، هنوز کافیه یه کشو رو باز کنم تا وسایل توی کشو منو یاد یکی از قشنگ‌ترین داستان‌هایی که خوندم ‌‌بندازه.

*The Lepidoctor from Ten Sorry Tales by Mick Jackson

۱۳۹۵ دی ۲۸, سه‌شنبه

Golconda

اولین بار که این اتفاق برام افتاد نشسته بودم توی اتوبوس و داشتم از کلاس زبان برمی‌گشتم خونه، مجله‌ی فیلم رو پام باز بود و داشتم ورقش می‌زدم که رسیدم به عکسی که از یکی از فیلم‌های سرگی پاراجانُف بود، یه مرد تنومند با سبیل سیاه کنار زنی نشسته بود و داشت از یه فنجون چایی می‌خورد. مرد از گوشه‌ی چشمش به زن نگاه کرد، یه قلپ چای خورد و فنجون رو گذاشت روی میز. وحشت‌زده از اینکه عکس برام تکون می‌خوره مجله رو بستم و از پنجره‌ی اتوبوس به آسمون فیروزه‌ای پاییز نگاه کردم و برگ‌های نقره‌ای سپیدارها که توی آفتاب برق می‌زدن. دوباره مجله رو باز کردم، خیلی با احتیاط به عکس نگاه کردم، باز هم مرد از گوشه ی چشمش به زن نگاه کرد و چای خورد. با قلبی که تاپ تاپ می‌زد تا خونه مجله رو بارها بستم و باز کردم و محو عکسی شدم که تکون می‌خورد. اگر تنها جعبه‌ی کوچیکی که قبل از رفتنم گذاشتم توی انباری هنوزم اونجا باشه اون مجله‌ی فیلم، جدا شده از بقیه مجله‌ها، هنوز هستش و مطمئنم هنوز اون عکس برام تکون می‌خوره. چی‌شد که یاد این افتادم؟ امروز اتفاقی چشمم خورد به نقاشی گُلکندای رنه مگریت. گُلکندا هم برای من تکون می‌خوره، مثل خیلی از تصویرهای دیگه‌ای که بعد از اون عکس دیدم و تکون خوردن. توی گٌلکندا مردهایی که توی آسمون معلق‌اند می‌شن قطره‌های آب، برق می‌زنن و می‌ریزن زمین، مثل یه بارون مدام. بعدن که بیشتر درباره‌اش خوندم دیدم گُلکُندا اسم یه شهر باستانی هست نزدیک حیدرآباد هند، پایتخت پادشاهی از روزهای دور، با معدن‌های الماس قدیمی‌‌ای که کوه نور و الماس امید ازشون پیدا شده. اسم گُلکندا رو دوست شاعر رنه مگریت روی نقاشی گذاشته و من نمیدونم چرا ، ولی من بارش الماس‌ها رو توش می‌بینم.

۱۳۹۵ آذر ۱۹, جمعه

For a wedding or a funeral :
David Bowie_ Absolute Beginners