كاش مي شد اصلا حرف نزنم

بچه كه بودم بچه‌هاي بزرگتر بهم ميگفتن گيگيلي . برا اين بهم مي‌گفتن گيگيلي كه حواس‌پرت و گيج بودم . من بدم ميومد . هرچي به خودم نگاه مي‌كردم شباهتي با گيگيلي نمي‌ديدم . دلم مي خواست تيز و زبر و رنگ باشم . سعي ام رو هم كردم . بعد بزرگ شدم و رفتم دانشگاه ، رفتم خوابگاه ، دو هفته بعد از شروع كلاس ها ، يه روز عصر هم اتاقي ام محكم زد پشتم و بهم گفت : چطوري گيگيلي؟
راست راستي دنيا برام همونجا ايستاد . هي به خودم گفتم خب آخه چرا ؟ چه گيج بازيي درآوردم تازگي؟ هيچي به ذهنم نرسيد .
آخرش به اين نتيجه رسيدم كه من اينم ديگه ، گيجم . بچه كه بودم چيزهاي ديگه‌اي هم بهم مي گفتن . مثلا اين كه مغرورم يا آب‌ زيركاهم .
جدي دلم مي شكست . گمونم برااين بهم مي گفتن اينارو كه كاري به كار كسي نداشتم . همه‌ي وقتم رو كتاب مي خوندم . فقط افسانه . برا خودم متخصص بودم . يوناني ، شرقي ، غربي . عمه ي كوچيكم كتاب‌دار بود . عصرها بعد از مدرسه مي رفتم پيشش . الان جز يه مشت چيزهاي تيكه تيكه و محو از كتاب‌ها چيزي يادم نمياد .
هنوزم گيج و هپروتي و گيگيلي ام .راضي ام ديگه . عادت كرده ام كه در مورد مردم قضاوت نكنم و نظري درموردشون نداشته باشم . خيلي كم به آدم ها فكر مي كنم . اگر فكر كنم به چيزهاي خوبشون فكر مي كنم . سعي مي كنم حواسم باشه كه با حرف هام دل مردم رو نشكنم . البته خيلي سعي مي كنم ، يه جور مريضي هست ديگه . قانون‌ هاي ديگه اي هم دارم . زندگيم سخته در كل .
دلم مي‌خواست مي‌تونستم حرف نزنم . قديس كه نيستم . ملت رو مي‌رنجونم از خودم به هر حال . مي‌دونيد بچه كه بودم دوست داشتم به جاي گيگيلي چي صدام كنند؟ دلم مي‌خواست ژولي پولي باشم . شخصيت مورد علاقه‌ام بود . الان كه بهش فكر مي‌كنم مي‌گم شايد بخاطر اين بود كه حرف نمي‌زد ، فقط ازش صداي زنگوله درمي‌اومد .