آبی کبود

2012-01-07T04:15:00.000-08:00

صدای توپ بازی کردن آکاش پسر ده دوازده ساله ی همسایه دم غروب ها ، غم انگیزترین صدای دنیاست برای من . صدای پرت کردن توپ تنیس به سمت دیوار ، گرفتن و دوباره پرت کردنش ... توپ بازی کردن تنهایی با دیوار .

2012-01-03T04:12:00.001-08:00

Buck Owens_Act Naturally

2011-12-27T10:22:00.000-08:00

خب من باز امتحان دارم ، از وقتی اومدم اینجا نمیدونم چجوریه که برا امتحان ها عزا میگیرم ، قشنگ تحلیل میرم تا امتحان کوفتی رو بدم و تموم شه . اونروز همین جوری عزادار وایساده بودم کنار خیابون ، یه سگ کنار پام خوابیده بود که عادیه ، چون اینجا به جای گربه سگ می‌پلکه تو خیابوناش ، یه پیرزن که گمونم انگلیسی بود ، چون خب لهجه بریتیش داشت سربالایی خیابون رو میومد بالا ، پیرزن چاقی بود و پاهاش ورم کرده بود و به سختی راه میرفت ، کنارش یه دختر جوون هندی هم راه میرفت و مواظبش بود و با هم حرف میزدن ، به من که رسیدن پیرزنه بهم لبخند زد ، از این آدم های مهربونی بود که ته نگاهشون هم میشد کنجکاوی رو دید ، انگار با چشماش میپرسید این دختره قیافه اش به اینا نمیخوره ، یعنی مال کجاست ؟منم لبخند زدم ، اما زود سرم رو انداختم پایین ، چون من نمیتونم نگاه های طولانی رو تحمل کنم ، حالا حتا اگه یه پیرزن مهربون باشه ، وقتی از جلوم رد شدن ، دوباره نگاهشون کردم تا دور شدن ، حواسم پی پیرزنه و دختره بود که وسط این شلوغی و آدم ها با این آرومی راه میرفتن و حرف میزدن . بعد یه مرد از همون سمتی که پیرزنه دور شده بود اومد ، یه سبیل داشت که باریک تا پایین لبش میومد ، داشت میخندید ، تو بغلش یه خرگوش گنده ی سفید بود ، قد یه توله سگ ، با یه دستش زیر کمرش رو گرفته بود و با یه دست دیگه اش دو تاگوش های درازش رو . مرد لبخند میزد چون چیز عجیبی دستش بود و حالا که خیابون رو پایین میرفت و میرسید به شلوغی ، حتمن همه کفشون میبرید ، مرد که رفت سگ کنار پای من هم بیدار شد و رفت ، من هم که تا ابد قرار نبود اونجا وایسم منم رفتم ، چند دیقه بعد که داشتم سرپایینی رو پایین میومدم ، یه مرد با سبیل قشنگ و لبخند ، یه خرگوش گنده رو بغل کرده بود و جلو میرفت ، پشت سرش یه گله بچه جیغ شادی میکشیدن و یه مشت سگ پارس میکردن ، گمونم پارس خوشحالی ، منم عزادار نبودم دیگه گمونم ، تا اونجایی که یادم میاد .

2011-11-12T07:51:00.000-08:00

چی درمورد بیحجابی خوبه به نظر من ؟ برا من یکی از خوبی‌هاش اینه که دیگه گوش‌هام دیگه زیر مقنعه و شال نیستن ،هوای سرد می‌خوره بهشون و یخ می‌کنن و اینجوری من بعد من بعد از سالها به عادت خم کردن لاله ی گوشم برگشته‌ام ، این عادته مال وقتی هست که من بچه بودم ، شیشه‌ی شیرم رو می‌گرفتم دستم و می‌رفتم توی اتاق و پاهام رو می‌زدم به در کمد و شیر می‌خوردم و لاله‌ی گوش‌هام رو که یخ بودن رو می‌گرفتم و خم می‌کردم به سمت داخل گوشم که داغ بود و صداها هو می‌کشیدن و دور میشدن و من کیف دنیا رو می‌کردم ، گاهی هم به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد همزمان هم شیشه شیر رو نگه دارم ، هم بتونم همزمان هردوتا گوشم رو بشکنم . الان وقتی گاهی سر کلاس در حال ور رفتن با گوشم مچ خودم رو می‌گیرم می‌بینم چه چیز خوبیه که این گوش‌ ها دیگه زیر مقنعه نیستن و می‌شه مثل اونوقت‌ها باهاشون بازی کنم و البته که اولین باری که فهمیدم به عادت روزهای دو ، سه سالگیم برگشته ام کلی کف ام برید .

2011-11-05T04:22:00.000-07:00

عصر شنبه است ، عصرهای شنبه تو خونه ام ، دوشنبه هم تعطیله چون اینا فستیوال باکرید رو دارن ، که همون عید قربان خودمونه ، خوبه تعطیلی کلن ، خوشحالم . بعد از کلی وقت رفته بودم تو کوچه رو نگاه میکردم الان ، یه گاری آبی کوچیک با سه تا چرخ ، مثه چرخ دوچرخه های قدیمی اومد ، آجیل داغ میفروخت . با یه قاشق آهنی دینگ دینگ میکوبه به لبه ی کاسه ی آهنی ای که توش آجیل بو میده . دو تا بچه از تو یه خونه اومدن بیرون ، بپر بپر کنان و خوشحال ، صداش کردن ، آجیل فروشه که چند تا خونه دور شده بود دور زد برگشت . با حوصله از یه مجله کاغذ کند ، قیف های کوچیک درست کرد ، توشون رو آجیل ریخت ، بچه ها هم چند تا سکه دادن بهش و قیف ها رو گرفتن ، اومدن بپر بپر کنن باز ، دیدن آجیل هاشون میریزه ، اومدن خم شن ریخته ها رو بردارن دیدن باز هم آجیل ها میریزه ، همینجوری با احتیاط خیره به قیف ها رفتن تو خونه ، آجیل فروشه هم دینگ دینگ کنان باز راه افتاد رفت .

2011-07-11T12:30:00.000-07:00

اسمش بانتی هست ، چهار سالشه و به نظر میاد که کمتر از چهار سال سنش باشه ، کله اش گرده ، پوستش تیره و موهاش مشکی ، چشماش درشته و سیاه ، به نظرم بانتی اسم قشنگی هست ، اگه یه کارخونه ی آبنبات داشتم اسمشو میذاشتم بانتی . بانتی عصرها سوار سه چرخه‌ی صورتی پلاستیکیش میشه و جلوی خونه دور میزنه ، من امتحان داشتم ، تمام دو ماه قبل ، هر روز از صبح مینشستم پشت میزم ، در چوبی رو باز می‌گذاشتم و در آهنی مشبک رو می‌بستم و شروع می‌کردم به درس خوندن . در که باز بود می‌تونستم کلی بانتی ببینم ، بانتی صبحا میومد با مامانش بالای پله ها وایمیساد و با برادر بزرگ و باباش خداحافظی میکرد ، برمیگشتن تو خونه و بانتی باز می‌خوابید ، ساعت حدود های ده صدای گریه و زاریش بلند میشد ، دیگه میدونستم که بانتی داره حموم میکنه ، مثه بچه گربه از آب بدش میاد ، بعد دیگه باز صدایی ازش در نمیومد تا عصر ، منم می‌نشستم به درس خوندن . سمت چپ ام پنجره بود ، چهارتا گلدون دارم پشت پنجره ، یکیشون پر از شته شده بود ، نمی‌دونستم باید چیکارش کنم هر روز می‌بردم می‌شستمش تا شته ها برن ، گاهی وسط درس خوندن سرم رو می‌کردم بالا و می‌دیدم که ساقه هاش باز پر از شته شده ، می‌پریدم می‌بردمش بیرون و می‌گرفتمش زیر شیر آب .
بعد ازظهرها بانتی میومد سه‌چرخه‌سواری ، گاهی که گلدون‌شویی من با سه‌چرخه‌سواری بانتی برخورد میکرد و بانتی من رو میدید بهش شکلات می‌دادم ، یه روز ظهر داشتم با شکوفه حرف می‌زدم ، شکوفه داشت بهم میگفت که از خونه اش نمی‌خواد بلند شه ، خونه ای رو که قرار بود خالی کنه تا من برم به جاش و من رفته بودم برای اجاره ش چونه زده بودم و بیعانه اش رو هم گذشته بودم رو، روز قبل از امتحان آناتومی بود ، من ماتم برده بود ، بانتی اومد جلوم وایساد ، درواقع خونه ها اینجا به هم چسبیده و من رو به خونه ی بانتی اینا ماتم برده بود ، بانتی دستشو دراز کرد تا شکلاتش رو بگیره و من حواسم نبود ، داشتم همزمان به کلی چیز فکر می‌کردم ، مادر بزرگ بانتی که تازگی اومده پیششون دستش رو کشید و بردش ، من حواسم جمع شد ، پریدم سمت یخچال و شکلات ها رو در آوردم ، بانتی باز اومده بود وایساده بود منتظر ، مادربزرگش زودتر از من رسید زد توی صورتش و دستش رو کشید و بردش . من بازم ماتم برد ، از کار مادربزرگ بانتی... و از خودم خجالت کشیدم ، از این که چرا هر بار به بچه شکلات داده بودم تا اینجوری عادت کنه ، از خودم بدم اومد که انقدر به شکوفه اعتماد کرده بودم و وقت عوض کردن خونه گذشته بود و شکوفه رفته بود با قیمتی که من با صاحبخونه به توافق رسیده بودم قرارداد جدید نوشته بود ، از اینکه پول نداشتم تا برم هر خونه ای رو که می‌خوام رو بگیرم ...
یه روز به ذهنم رسد به گلدونم اسپری سوسک‌کش بزنم ، شته ها رفتن ، گلدون‌شویی های من هم تموم شد ، حواسم هم هست وقت سه‌چرخه‌سواری بانتی سر و کله ام بیرون خونه پیدا نشه ... همش همین ، امتحان هم ندارم دیگه ، صبح ها زود بیدار نمی‌شم و در خونه رو هم باز نمی‌ذارم ، اینه که بیشتر فعل ها ماضی بودن و الان دیگه نیستن ، من و شکلات‌ها و گلدونم و بانتی ومادربزرگش و حتا شکوفه سرجاهامون هستیم ، فقط شته‌ها رفتن اینجور که حساب میکنم ، بی استعاره .

2011-05-26T01:14:00.000-07:00

۱- لیموها رو حلقه حلقه کنید .

۲-یه شیشه که دردار باشه و درش خوب چفت بشه رو پیدا کنید و یه لایه لیمو ، یه لایه شکر بچینید تا لبه‌ی شیشه ، بعد هم درش رو ببندید ، درست مثل عکس ، البته این شیشه نوتلاست و باید با کمک پلاستیک فریزر درش رو بست ، شما یه چیز بهتر پیدا کنید ، از اینایی که درش لاستیک داره و خوب چفت میشه .

۳- بذاریدش تا حدود یه ماه بمونه ، ترجیحن یه جای گرم . ۴- شکر باعث میشه لیموها آب بندازند و تا روی آخرین ردیف لیموها رو یه شربت غلیظ طلایی میگیره ، هرچی لیموهاتون آبدارتر بهتر البته...این میشه یه جور چاشنی لیمو که با چای خورده میشه و من یه زمانی از توی مجله هنر آشپزی یاد گرفتم و مامانم اولین بار درستش کرد ، بعدن فهمیدم که مادربزرگم هم درست میکنه و همچین چیز خفنی هم نیست ، البته این رفتاری هست که مادربزرگم نسبت به همه چیز داره ، برا من که لحظه های خوبی رو ساخته با کلی آدم های خوب ، اینجا دستم از اون آدم های خوب کوتاهه و تنهایی خوردنش چندان لطفی نداره ، گفتم شما یاد بگیرید و توی تابستون درستش کنید و پاییز و زمستون رو دور هم بشینید و چای لیمویی بخورید .

2011-04-30T05:51:00.001-07:00

یه چیزایی خیلی الکی باعث میشن من بترسم و دست و پام شروع کنن به لرزیدن ، چیزای خیلی بیخود ، مثلن وقتی تو کتابخونه‌ام و حواسم تو کتابه و یکی دستشو جلو صورتم تکون میده که بهم یه چیزی بگه ، همچین وقتی می‌ترسم و از جام میپرم و دست و پام شروع می‌کنه به لرزیدن ، خب این عادیه و همیشه اینجوری بوده‌ام و خیلی‌ها هم اینجوری هستن ، غیرعادی اینه که دیگه لرزش دست و پام تا دو سه ساعت بعد از بین نمیره ، حتا وقتی بساطم رو جمع می‌کنم و میام خونه و ناهار می‌خورم وبعدش چایی می‌خورم ومی‌شینم اینجا همچنان ریز ریز می‌لرزم ، درحالی که سه ساعت از حادثه‌ی تکون داده شدن دستی جلوی صورت من گذشته .

2011-04-21T05:08:00.000-07:00

اون نون های سفیدی که هایدی قایم میکرد ،
اون آبنبات‎های رنگی‌ای که سگارو داشت و تو یه کیسه به کمرش بود و زمبه از رو اونا پیداش می کرد،
اون کلوچه‌هایی که آنت و بقیه می‌خوردن و تو دهنشون خرد می‌شد و می‌شد دایره های کوچیک کوچیک و گاهی از دهنشون میزد بیرون،
اون آبگوشت‌هایی که همه‌ی خانواده‌های کارتون‌های ژاپنی می‌خوردن و تکه‌های قهوه‌ای شکلی بودن به جای گوشت ، تو یه آب قهوه‌ای کمرنگ به جا آب گوشت ، همیشه نون های سفید تپل کنارش داشتن،همیشه هم بقیه اش توی یه دیگ آویزون رو آتیش بخاری دیواری بود ...
اون موقع ها من اینا رو با خواهر کوچیکم تو تاریکی عصرها و دم غروب می‌دیدم ، وقتی بقیه سر کار بودن ، گاهی دیگه سر اون آبگوشته بهمون فشار میومد ، به گاز که نباید دست میزدیم ، یواشکی روی بخاری نیمرو میپختم با هم می‌خوردیم .
همه تمرکز بچگیم رو این خوراکی ها بود ، هنوزم هست گمونم ، هیچ وقت هم بهشون نمیرسم .

2011-03-26T02:35:00.000-07:00

امروز از همه جای شهر بوی صابون میومد ، از صبح . صابون گلنار ، لوکس قدیمی ، سی گل ، سر کلاس حتا برا چند لحظه بوی اون صابونی اومد که تو دبستان داشتم و زرد بود و توی یه جعبه ی سفید .
بعد از ظهر که میومدم خونه هنوز هم بوی صابون میومد ، دیگه بوها برام آشنا نبودن ، فقط میدونستم که بوی صابونه که توی هواست .
هوا هم ابری بود و کمی هم بارون اومده بود ، یه ارتباط خیلی مستقیم با هم دارن اما هنوز پیداش نکردم .

2011-02-27T07:54:00.000-08:00

من و بابا بزرگ ام و دختر داییم ، ظهر های تابستون ، آب لیمو می چکوندیم تو چشممون و مثه سگ اشک می ریختیم ، بابا بزرگ عقیده داشت که چشم شسته می شه و آدم دنیا رو واضح تر می بینه ... بابا بزرگ من بامزه ترین آدم دنیاست .

Keeping away the blues,you know I'm trying

2011-02-07T05:20:00.000-08:00

بچه ها میگن اینایی که تو آسمون اند شاهین اند ، براشون خیلی عادیه که اینجا عقاب یا شاهین داره ... البته خونه هاشون جاییه که شاهین ها کم تو آسمونش پرواز میکنند و مثل خونه من پرنده هاش زیاد نیستن ، وگرنه برا من که بعد از چند ماه هنوز پرواز پرنده های به این بزرگی و صدای سوتشون عادی نشده ... خب در واقع من کار اصلیم اینجا شاهین تماشا کردنه ، صبحا بیدار میشم نگاهشون میکنم ، به گلدونم که قیافش مسخره شده چون دو سه بار یادم رفت بهش آب بدم و نیمه خشک شده آب میدم ، میرم دانشگاه ، عصر باز بر میگردم به گلدونم آب میدم ، شاهین ها رو نگاه میکنم قبل از اینکه آفتاب بره و ناپدید بشن و بعد میرم تو خونه و منتظر میشم تا فردا .
گاهی هم باهاشون حرف میزنم ... الکی گفتم ، خل که نیستم ، فقط دیروز به یکیشون گفتم: اوی روتو کن اینور میخوام از نوکت عکس بندازم . یادم نمیاد که روشو کرد اینور یا نه ، حالا خیلی هم مهم نیست، از نوکش عکس گرفتم ولی .
بعد شاهین نگاه کردن باعث میشه شما گردن درد بگیرید چون انقدر بالا میرن که قد یه خط فاصله میشن ته آسمون ، امروز عصر یه دسته پرنده کوچیک رو هم نگاه میکردم که از بالای خونه رد میشدن، اول فکر کردم چلچله ای ، پرستویی اینایی باید باشند ، وقتی قار قار کردن فهمیدم که کلاغ اند ، فقط اونقدر شاهین هارو با نگام دنبال کردم که کلاغ های قد مرغ ، به چشمم کوچیک میان .
هان ، شبها هم که میرم تو و در و میبندم گاهی هم آشپزی میکنم ، مثلا اشکنه میپزم ، شاید باید برین فرهنگ شیرازی رو مطالعه کنید تا بفهمید دارم از چی حرف میزنم ، این غذای مورد علاقه ام هست ، مادر بزرگم باید بهم افتخار کنه که نوه اش انقد تو غربت به سنت هاش پایبنده و اینا ... اما متاسفانه در قید حیات و کلن اشکنه و اینا نیست .
شبها هم قبل از اینکه بخوابم صدای قطار رو میشنوم ، صدای بوقش و تق تق چرخهاش و اینا و باهاش خوابم میبره ... البته راستش رو بخواین بیشتر اینجوریه که خوابم برده و از خواب میپرم .

2011-01-18T06:11:00.000-08:00

حتا به یه جمله ی با معنی هم در تمام روز فکر نمیکنم ، وقت ناهار تو پارک جلو دانشگاه میشینم و با خودم میگم که از فردا ناهار میارم ، با خودم میگم یادم باشه برا اینم ناهار بیارم و به خودم توله سگ سیاهی رو نشون میدم که هر روز میشینه جلوم و ناهار نخوردن منو نگاه میکنه .
عصر میام خونه و میبینم گلدونم پژمرده شده ، میبرمش میگیرمش زیر شیر آب و میدوم و در حالی که برگاش به طرز وحشیانه ای تکون میخوره و آب از تهش شر شر میریزه میذارمش سر جاش .
یه نگاه میکنم بهش ، چهار تا از گلهاش کنده شده و طی پروسه ی آب دادن احمقانه ی من افتاده ... ولی خوشحاله . خوشحاله که من اینجوری میبرمش هوا خوری ، از برگاش معلومه .
منم خوشحالم .
الکی .

2010-12-24T08:48:00.000-08:00

عصر نشسته بودیم جلو خونه ، داشتیم آجیل تند می خوردیم و کلاغ ها رو نگاه میکردیم که قد مرغن اما به جای گنجشک اینور اونور میپرن . من گفتم لاکشمی میگه اینجا عقاب داره و سرمو کردم بالا تا یه کلاغ رو نگاه کنم که از بالای سرم رد میشد ، دیدم دمش دو تیکه است و داره بالاتر از کلاغ ها میپره ، بال بال هم نمیزنه و تو هوا شناوره ، سرم رو آوردم پایین و حرفمو ادامه دادم که مثلن این که الان رد شد عقاب بود و یه مشت دیگه آجیل برداشتم ریختم تو دهنم .

2010-12-19T02:03:00.000-08:00

شاید راست میگفتند . وقتی آدم در این دنیاست ، بهتر از همه این است که از آن بیرون برود ، مگر نه؟ حالا میخواهد دیوانه باشد ، میخواهد نباشد ، وحشت زده باشد ، یا نباشد .
سفر به انتهای شب . لویی فردینان سلین

منطق گوساله ای یا تو دقیقن داری کجا زندگی میکنی؟

2010-12-14T07:29:00.000-08:00

یه گوساله اومده بود تا وسط خیابون ، میخواست بره جلو ، یه ماشین از دو سانتی پوزه اش رد میشد ، میومد عقب گرد کنه برگرده ، یه ماشین دیگه دستشو میداد اونور و بوق زنان دور میشد ... گوسالهه یه دست قهوه ای بود ، چشماش درشت و خیس . دلم سوخت . دور و برم رو نگاه کردم ببینم کسی حواسش هست که این حیوون بدبخت وسط خیابون گیر کرده و یحتمل قلبش داره وایمیسه ؟ البته که کسی رو ندیدم ، هرکی داشت راه خودشو میرفت ، برگشتم ببینم گوسالهه تو چه وضعی هست ... ندیدمش ، تو ارتفاعی که نگاه کرده بودم نبود ، نیم متر پایین تر ، وسط ماشین ها یه گوساله نشسته بود رو زمین و داشت پوزه اش که جور با مزه ای علف خشک بهش چسبیده بود رو میلیسید .

2010-12-10T02:08:00.000-08:00

دارم از امتحان برمیگردم ،چند روزه که خیلی سرد شده ، سه تا لباس رو هم پوشیدم و هنوز سردمه . طبق معمول تنهام ، رادیو هم داره تو گوشم برا خودش میخونه . من خوشم نمیاد تنها باشم ، اما تنهام و خودم هم خسته شدم بس که بهش فکر کردم و دربارش حرف نمیزنم دیگه . ولی اینجوریه که همچین عصر هایی خیلی پیش میاد که تو کوچه تنها راه برم و رادیو هم برا خودش کیتی پری پخش کنه ... آخر های کوچه که میرسم یه سگ وایساده وسط کوچه ، آهنگ کشنده و طولانی کیتی پری هم تموم میشه و یه آهنگ شاد جاز شروع میشه ،باد سردی از پشت سرم میاد و موهای سگ رو به هم میریزه ، سگه سرش رو کج میکنه و شروع میکنه دور خودش چرخیدن ، انگار باد صدای آهنگ منو برده تا در گوشش و داره با آهنگ میرقصه . خوشم میاد ، اونقدر میچرخه و اونقدر نگاش میکنم که کوچه تموم میشه و باید بپیچم و از کوچه برم بیرون . هنوز آهنگه ادامه داره و خوشحالم از کار سگه. قبل از این که از کوچه برم بیرون یه نگاه دیگه بهش میندازم ، یهو چشمم میفته به پهلوش که موهاش کنده شده و جور بدی زخم شده . باد میاد و زخم اش اذیتش میکنه ، دستش نمیرسه و تنها کاری که میتونه بکنه اینه که دور خودش بچرخه ...
دنیا ، یه دیقه با آدم راه بیا چی میشه مگه ؟

2010-11-16T08:29:00.000-08:00

آفتاب بعد از ظهر پاییز رو هر چیزی که بیفته قشنگه . مثلن دیروز آفتاب افتاده بود روی کفش های کپه شده دم در و می شد همه ی بعدازظهر بهشون زل زد .
حالا به این فکر کنید که ساعت چهار که من برمیگردم خونه ، یه دیر ، صومعه یا هرچی هست که یه مجسمه ی کوچیک مریم مقدس رو سردرش داره و هروقت وسط بدو بدوی رفتن خونه و به ناهار رسیدن چشمم بهش میفته و به سایه اش که روی دیوار پشت سرش کش اومده تا چند ثانیه مبهوتش میشم . مریم مقدس یه پروژکتور هم پایین پاش داره که میخواستم تو این مجال بگم که به درد لای جرز دیوار هم نمیخوره ، وقتی آفتاب این ساعت هست که همچین چیز قشنگی رو روشن کنه .

2010-11-07T02:14:00.001-08:00

صبح نشسته بودم تو یه کافه ، بارون میومد ، قهوه میخوردم و شیرینی عجیبی که کوفته ی برنجی بود پخته شده تو شیره ی شکر ، بیرون از کافه ، یه بیمارستان بود ،عظیم ، با نمای سنگی کهنه و گنبد هایی مثل تاج محل .
آدم ها عجیب، دنیا عجیب .چتر ندارن بیشترشون یا بارونی ، اما یهو میبینی یکی با کلاه ایمنی راه میره که سرش خیس نشه . وقتی داشتم میومدم بیرون مردی پشت یکی از میزها نشسته بود که عینک غواصی به چشمش زده بود .
دارم زیر این حجم سورئال له میشم .

2010-10-30T23:49:00.000-07:00

خانوم داروخونه چیه گفت :"از این مدل مسواک ها داریم چهار تومن، با ماساژور لثه ، از این مدل هم داریم که سادست و سه تومنه " . پیش خودم فکر کردم که اینا همش کلک پول هست و خواستم بگم یکی از همون ساده ها رو بدین ، ولی یادم افتاد به همه ی تابستونم که با دهن کج توی دندون پزشکی گذشت و پیش خودم فکر کردم حتمن اون مسواک عادی ها واقعن به دردنخور اند و بهش گفتم که اولی رو میبرم . اومدم خونه و با مسواک ماساژور ام مسواک زدم ، ولی نفهمیدم لثه ام اصلآ ماساژ خورد یا نه . فک میکردم که حداقل باید لثه ام رو قلقلک بده و هزار تومان گرون تر بودن شو الکی نشون بده ، ولی اینطور نبود .
دیروز صبح که جلوی آینه دستشویی وایساده بودم ، فهمیدم هنوز بعد یه ماه از خرید مسواکه قیافه ام رو کج میکنم و یه جوری ناراضی مسواکه رو میزارم سر جاش که اگر مثلا من ترومن بودم و یه دوربین پشت آینه بود که همه ی دنیا میتونستن منو ببینن ، شرکت اورال - بی با این تبلیغ های سوء هرروزه ی من تاحالا ده بار بسته شده بود .
خب البته بعدش هم به یاد شکلک هایی که صبح ها تو آینه در میارم افتادم و قیافه ی کتک خورده ی مسخره ام و به این نتیجه رسیدم که مردم مطمئنا خیلی وقته دیگه کانال من رو نگاه نمیکنند و شرکت اورال - بی و مسواک های ماساژور اش در امن و امانند .

شنبه

2010-10-09T04:06:00.000-07:00

خواهرم بهم زنگ مي‌زنه . ميگه فلان چيز رو بردار بيار فلان جا . عجله داره . مي‌گه سريع خودتو برسون . لباس مي پوشم و از خونه ميام بيرون. از خيلي دور يه تاكسي بوق مي زنه . من آدم متين يا فلاني نيستم ، ولي تو خيابون نمي‌تونم داد بزنم . شايد خيلي محافظه كارم ، شايدم برا اين كه حس مي‌كنم صدام مثه كلاغ مي‌شه، به هرحال تاكسيه ميره و من حالم گرفته مي‌شه . به خودم مي‌گم حالا كو تا تاكسي گير بياري دوباره . وقتي مي‌رسم سر خيابون ميبينم تاكسيه ايستاده . مي‌دوم و مي‌رسم بهش . مسيرمو مي گم . راننده ميگه سوار شو . بعد كه ميشينم تو تاكسي با خودم ميگم چجورشه اين ديگه . انگار كار امروزش اين بوده كه بياد من رو سوار كنه . مسافر‌ها رو نگاه مي‌كنم ، مي گم نكنه مي خوان منو بدزدن . قيافه هاشون عاديه . يه مرد ميانسال و يه دختر دبيرستاني با لباس مدرسه. به خودم مي‌گم خب حالا شورش نكن . هندزفيري ام رو در ميارم مي چپونم تو گوشم . يه آهنگ كه گوش مي‌دم ميبينم گوشيم شارژ نداره ، آهنگ رو قطع مي كنم و گوشي ام رو مي ذارم تو كيفم . راننده يه نگاه از تو آينه به من مي‌اندازه . انگار مي خواد مطمئن بشه كه سر جامم و حواسم هست . بعد ضبط رو روشن مي كنه . چند تا آهنگ مي زنه جلو . صداي ضبط رو مي ذاره رو حداكثر و دكمه ي پلي رو مي‌زنه . آهنگ كه شروع مي شه حس مي كنم يه دستايي تو كاره . يه آدماي مرموزي كه تاكسي ها رو اجير مي كنند تا سوارتون كنند . بعد كه به خودتون ميگيد چه صبح قشنگي هست امروز، چه آفتاب خوبيه ، دستام نمي لرزند ، قلبم سنگين نيست ، بردارند آهنگي رو بذارند كه تلخ باشه . كه شما كلي باهاش خاطرات بد داريد . كه فقط آدماي مرموز هستند كه خبر دارند چقدر تلخه براتون اين آهنگ .كه دلتون بخواد داد بكشيد : آي آي آقاي راننده تورو بخدا منو همين بغل پياده كن . هر چند صداتون در نمياد چون با اين بغضي كه تو گلوتون هست ممكنه صداي كلاغ بديد ، در ضمن شما محافظه كار هم هستيد و سوژه ي ساكت و هميشگي آدم هاي رذل مرموز.

رنگين كمان

2010-10-05T04:40:00.000-07:00

هوا آفتابه
باران مي‌باره
جاجيم فاطي
بر روي داره
فاطي نشسته
جاجيم مي‌بافه

پ.ن: يه تيكه از يه شعر ، توي يه كيهان بچه‌هاي قديمي

پـِر

2010-09-26T00:50:00.000-07:00

پارسال تقريبا همچين موقعي داشتم ازمسافرت به جايي برميگشتم . فكر مي‌كردم غمگينم ولي بهم مي‌گفتن دليلي براي غمگين بودن نيست. پس پيش خودم مي‌گفتم حتما عصبانيم يا شايدم از اين احساس هاي شكست خوردگي و اينا دارم . هرچي بود به جاده كه خشك بود نگاه مي‌كردم و اشك تو چشمام پِر مي خورد . مي تونستم به جاي پِر خوردن بگم اشك تو چشمام حلقه مي زد ولي اين چيزيه كه مامانم مي گه ، منم مي گم ، مهم نيست حتي اگر نمي دونستيد بايد حدس زده باشيد كه پِر خوردن يعني چرخيدن .
امسال هم دوباره از همچين سفري برگشتم . دوتا آرامبخش خورده بودم و خواب بودم . نه به اين خاطر كه زندگي بدتر شده بود اونقدر كه بايد با آرامبخش گذروندش، براي اين كه من تو سفر خوابم نمي بره ، از اهواز هم كه با "سين" بر مي گشتم بليط ها با توجه به سليقه‌ي موسيقيايي راننده خريده مي شد چون تا صبح ممكن بود مجبور باشم اونقدر صداي هايده رو گوش بدم كه ازش متنفر شم . كشف بزرگم يه اتوبوس بود كه مرغ سحر و اين چيزا مي ذاشت . همش هم روي يه سي‌دي بود ، از مرضيه شروع مي شد و وقت طلوع مي رسيد به فريدون فروغي و تموم مي شد . از طلوع عكس مي گرفتم و منتظر مي شدم كه ديگه برسيم . مثه اين پست از طلوع ها هم با موبايل عكس‌هاي بي كيفيت مي‌گيرم و جمع مي‌كنم .
امسال همش خواب بودم . نفهميدم راننده اصلا چي گوش داد . غمگين نبودم . عصباني يا هرچي . چيزي كه پارسال نداشتنش اونقدرغمگينم كرده بود رو امسال خودم پس داده بودم . اصلا شايد بايد خوشحال هم بودم . نمي دونم چم بود . حالم از جاده به هم مي‌خورد . هي بيابون ، ديوارهاي شكسته ،‌ كوه‌هاي كم ارتفاع نيم دايره . جاهايي هم كه بيدار مي‌شدم چشمام رو بسته نگه مي‌داشتم كه دوباره خوابم ببره . يه بار از خواب بيدار شدم ، چشمم افتاد به كلي كوه نوك تيز . با صخره و بساط . خواب آلود بودم و چشمام دوباره روي هم افتاد . باز كه بيدار شدم يه روستا ديدم با مزرعه هاي سبز ذرت ، كلم و كاهو . يه رودخونه داشت با آب سبز- آبي ، هوا يهو خنك و خيس شده بود . اصلا تاحالا همچين روستاييي رو تو اين جاده نديده بودم ، كوه هاي صخره اي چند ساعت قبل هم يادم اومد و اشك تو چشمام پِر خورد .

2010-09-22T10:31:00.000-07:00

مي‌پيچيم تو كوچه ، كوچه تاريكه ، يكي داره تو تاريكي مي دوئه ، يه موجوديه شبيه چاردست . هرچي نگاه مي كنم نمي تونم بفهمم چيه . وايميسيم در خونه ، پياده مي‌شم در پاركينگ رو باز كنم . مجبورم يه دستي در رو باز كنم چون دارم بستني قيفي مي خورم . هموني كه شبيه چاردست هست مي رسه بهم . پسر دوازده ساله‌ي همسايه است كه داداش هشت ساله اش رو كول كرده و مي دوئن . وقتي از كنار من كه با بستني قيفي و نيش باز خشكم زده مي گذرن مي خندن . بهشون مي گم بدوئين بدوئين كه تابستون تموم شد ، بعدم بستنيمو يه ليس مي‌زنم .

كاش مي شد اصلا حرف نزنم

2010-09-13T09:40:00.000-07:00

بچه كه بودم بچه‌هاي بزرگتر بهم ميگفتن گيگيلي . برا اين بهم مي‌گفتن گيگيلي كه حواس‌پرت و گيج بودم . من بدم ميومد . هرچي به خودم نگاه مي‌كردم شباهتي با گيگيلي نمي‌ديدم . دلم مي خواست تيز و زبر و رنگ باشم . سعي ام رو هم كردم . بعد بزرگ شدم و رفتم دانشگاه ، رفتم خوابگاه ، دو هفته بعد از شروع كلاس ها ، يه روز عصر هم اتاقي ام محكم زد پشتم و بهم گفت : چطوري گيگيلي؟
راست راستي دنيا برام همونجا ايستاد . هي به خودم گفتم خب آخه چرا ؟ چه گيج بازيي درآوردم تازگي؟ هيچي به ذهنم نرسيد .
آخرش به اين نتيجه رسيدم كه من اينم ديگه ، گيجم . بچه كه بودم چيزهاي ديگه‌اي هم بهم مي گفتن . مثلا اين كه مغرورم يا آب‌ زيركاهم .
جدي دلم مي شكست . گمونم برااين بهم مي گفتن اينارو كه كاري به كار كسي نداشتم . همه‌ي وقتم رو كتاب مي خوندم . فقط افسانه . برا خودم متخصص بودم . يوناني ، شرقي ، غربي . عمه ي كوچيكم كتاب‌دار بود . عصرها بعد از مدرسه مي رفتم پيشش . الان جز يه مشت چيزهاي تيكه تيكه و محو از كتاب‌ها چيزي يادم نمياد .
هنوزم گيج و هپروتي و گيگيلي ام .راضي ام ديگه . عادت كرده ام كه در مورد مردم قضاوت نكنم و نظري درموردشون نداشته باشم . خيلي كم به آدم ها فكر مي كنم . اگر فكر كنم به چيزهاي خوبشون فكر مي كنم . سعي مي كنم حواسم باشه كه با حرف هام دل مردم رو نشكنم . البته خيلي سعي مي كنم ، يه جور مريضي هست ديگه . قانون‌ هاي ديگه اي هم دارم . زندگيم سخته در كل .
دلم مي‌خواست مي‌تونستم حرف نزنم . قديس كه نيستم . ملت رو مي‌رنجونم از خودم به هر حال . مي‌دونيد بچه كه بودم دوست داشتم به جاي گيگيلي چي صدام كنند؟ دلم مي‌خواست ژولي پولي باشم . شخصيت مورد علاقه‌ام بود . الان كه بهش فكر مي‌كنم مي‌گم شايد بخاطر اين بود كه حرف نمي‌زد ، فقط ازش صداي زنگوله درمي‌اومد .

2010-09-01T01:54:00.001-07:00

توي دندونپزشكي ام . دوساعت و نيم منتظر بودم تا نوبتم شده . دو ساعت و نيم خيلي كشداري بود . منشي دكتر توي وقت دادن اشتباه كرده بود . الان دكتر داره از زير ماسكش غر مي زنه و با دندونم ور مي ره . همه ي دندونپزشك ها غر مي زنند ، من بهشون گوش نمي كنم . من دارم پشت سرش رو نگاه مي كنم . پشت سرش پنجره هاي گنده است ، كوه ها پيدان و آسمون و ابرها . رصدخونه هم پيداست كه روي يه تپه است . فكرشم نمي كردم همچين منظره اي داشته باشن پنجره هاي اينجا . دكتر كه دستاش خوني مي شن و دستيارش رو صدا مي زنه ، من شروع مي كنم به شكل ابرها فكر مي كنم . دائم تغيير مي كنن . شكل هيچي اند . دكتر و دستيارش دارن بالاي سرم چا چا مي رقصند ، تخيلم كار نمي كنه . شكل ابرها عوض مي شه . از شكل يه هيچي به شكل يه هيچي ديگه .
كارم بالاخره تموم مي شه ، دكتر دست هاش رو با افتخار بالا مي گيره . بلند مي شم ، دهنم رو مي شورم ، پيش بندم رو مي كنم و مي اندازم تو سطل .
تا ميام بيرون غروب شده ، تو ايستگاه ‌صبر مي كنم تا اتوبوس بياد . سوار مي شم . وايميسم وسط اتوبوس ، يه بار مرور مي كنم كه دارم برمي گردم و بعد از ظهره و مي شينم سمتي كه آفتاب نيست .
درِ خونه همسايه ي جديد رو مي بينم . خانم همسايه و دوتا بچه ي كوچيكش رو . باهاش حرف مي زنم .
ميام خونه . تو آينه به خودم نگاه مي كنم . لبهام هنوز بي حسه . دهنم كجه . مي خندم كج تر مي شه . فكر مي كنم كه چقدر به خانم همسايه لبخند زدم . يادم مي افته كه به جاي اين كه به خودش نگاه كنم هم طبق معمول چشمام مي پيچيد رو بچه ها .
خجالت مي كشم .

2010-08-29T19:04:00.000-07:00

استاد تو كلاس داره درباره ي عجيب بودن زبون هاي ديگه ميگه . بخصوص زبون هايي كه از دنياي امروز جدا هستند . مثلا مي گه مردمي كه توي جنگل هاي آمازون زندگي مي كنند بجز گذشته و آينده و حال ،‌ فعلي دارند كه بين گذشته و حال هست . چيزي كه ما اصلا نمي تونيم تصورش رو هم بكنيم .
عصر با بچه ها داريم در موردش حرف مي زنيم . من مي گم كه مي تونم تصور كنم كه كِي از اين فعل عجيبشون استفاده مي كنند . مثلا وقتي كه خاطره اي توي ذهن هست از روزي دور، كه همه چيز توش محو و نامشخص هست و در هم ، اما تصويري ، بويي ، صدايي واضح و كامل اون وسط مونده .
بعد مي تونيم بگيم : من روزهايي داشرم (داشتم /دارم) كه از ياد بردمشون ، اما گاهي ، چيزايي ازشون به يادم مياد كه زندگيم رو زير و رو مي كنند.

2010-08-21T11:40:00.000-07:00

خواب شب ها به سراغم نمياد ، شب ها به زور مي خوابم . خواب روزها به سراغم مياد. وقت هايي كه توي خيابونم ، توي تاكسي ام ، توي دندونپزشكي ام به سراغم مياد .
اونقدر كه دلم مي خواد سرمو بذارم رو شونه ي بغل دستي ام و بخوابم . دست و پام بي حس مي شه ، پلك هام سنگين مي شه و روي هم مي افته و فكر مي كنم الانه كه همين جا بخوابم .
امروز توي دندونپزشكي يه زن جوون با بچه اش روبروم نشسته بود . دختره دوازده سيزده ساله بود ، خيلي خوشگل بود . چشماش سبز بود . مادره هم خوشگل بود . ازم دور بودن ولي مي شد فهميد كه دارن باهم بحث مي كنند . اونقدر قشنگ بودن كه نمي تونستنم چشم ازشون بردارم . دختره ظريف بود و نيم رخش شبيه فرشته هاي تو سقف كليساها بود ، مادره سرش توي يه كتاب بود و درست نمي ديدمش .
يه جايي مادره صاف نشست و روشو كرد سمت من ، تند تند يه چيزي گفت ، انگار كه داره ميگه ديگه كلافه شدم ، لطفا دهنتو ببند . بچه چشم هاي سبزشو گشاد كرد و باز حرف زد ، مادره ساكت نگاش كرد ، دهنشو باز كرد ، صداشو نمي شنيدم ولي با لب هاش گفت : كثافت .
هر دو ساكت شدند .
من خوابم گرفت .

وال اي

2010-08-02T01:10:00.000-07:00

اين ميني لودرهاي كوچيكي كه تو خيابون ها چاله مي كنند و خاك رو جمع مي كنند و مي ذارن رو سرشون و تند و تند اينور اونور مي رن ، قلب منو به درد ميارن.

2010-07-12T09:28:00.001-07:00

مامانم هميشه اعتقاد داشته كه من زبان انگليسي ام خوبه . سالهاي متمادي براي اثبات اين مهم جلوي مهمون ها رو مي كرد به من و مي گفت:
...a fish says
من در ادامه ي جمله دهانم رو مثه يه ماهي تو آب باز و بسته مي كردم .

2010-07-05T00:40:00.000-07:00

ديشب ياد يه خاطره ي خيلي خيلي قديمي ام افتادم . يه روز كه مادرم دعوام كرده بود ، وسايلم رو برداشتم كه براي هميشه برم . همه رو ريختم توي يه كيسه پلاستيكي و از اتاق اومدم بيرون و رفتم از مادرم خداحافظي كنم . مادرم باهام حرف زد و راضي ام كرد كه پيشش بمونم و خاطره ام همين جا تموم ميشه . چيزي كه باعث شده كه از ديشب تا حالا ازخودم بخندم ، فكركردن به محتويات اون كيسه هست . يه دست لباس ، بالشم و پتوم.

2010-06-30T08:46:00.000-07:00

شير سرد هست ، سفيد هست و غليظ هست . شير بهترين درمان برا افسردگي هست . من خيلي شير مي خورم . با همه چيز شير مي خورم . اوايل كه تو خوابگاه آشپزي بلد نبودم فقط شير مي خوردم . ولي شير هيچ وقت آدمو سير نمي كنه، در نتيجه هميشه گرسنه بودم . به دوستم مي گفتم كه با اين رژيم غذايي ام از گرسنگي ميميرم ولي استخونهام تو قبر نمي پوسه .
دوستم يه روز يه كتاب آورد از خونه ، برام شروع كرد بلند بلند خوندن . كتابه پيشنهاد مي كرد كه گياه خوار بشيد . مي گفت گوشت و تخم مرغ و شير نخوريد . مي گفت شير غذاي گوساله است . حق ما آدم ها نيست . من خيلي تعجب كردم . چون دوستم اصلا توي اين چيزها نيست. دوستم براي كوبيده ي بي مزه ي سلف كه با سس كچاپ بهمون ميدن ، مي ميره . بعدا فهميدم دوستم با شير خوردن من مشكل داره ، بهم گفت كه حسابي حالش بد شده وقتي كه من با ناهارم كه خورشت بادمجون بوده شير مي خوردم .
از ديشب تا حالا خواب بودم .الان عصره . بيدار شده ام و يه ليوان شير گرفته ام دستم . دستم ميلرزه . همه چبز مي لرزه . من دو دستي يه ليوان توي دستم گرفته ام با مايعي سفيد، سرد و غليظ و مواظبم كه لب نزنه و بريزه...

2010-06-08T00:17:00.000-07:00

عصر هست . من و هم اتاقیم نشستیم روی پتوی چارخونه ی قرمز و سورمه ای که قبل از عید از یه عرب تو بازار خریدیمش . من دارم با هیجان با دوستم حرف می زنم، درباره ی یه موضوعی که الان یادم نمیاد. دوستم لیوان های شربت پرتقال رو می بره بیرون تا بشوره . قبلش میگه حرفت رو نگه دار تا بیام .شربت پرتقاله همون شربت پرتقالی هست که مامانم با آب پرتقال و رنده ی پوست پرتقال درست کرده و مزه ی پرتقال نمی ده . مزه ی تنها کیکی رو می ده که همه ی عمر برای ما پخت ، اونم با پوست پرتقال بود .
دوستم وقتی برمیگرده تواتاق ، من لباس پوشیده ام و ایستاده ام . با تعجب ازم می پرسه که کجا میرم ؟ جوابی ندارم .
از در که میام بیرون گرمای هوا با بوی فلافل می خوره بهم . یه لحظه یادم می افته به شخصیت های داستان ها که بی هوا می رن بیرون و دیگه هیچ وقت بر نمی گردن . می ترسم ، اونقدر که دست هام می لرزه . براتون پیش اومده ؟ حس آدم هایی رو داشتم که توی داستان ها گم می شن و هیچ وقت دیگه سر و کله شون پیدا نمی شه . همشون خیلی عادی و بی هوا از در می زدن بیرون و دیگه بر نمی گشتن.
نیم ساعت بعد با یه خروار نون سخاری برمیگرم خونه . می شینم کف اتاق روی پتوی چهار خونه و سعی می کنم بیاد بیارم که برای دوستم چی تعریف می کرده ام ، تا ادامه اش بدم .

2010-05-21T03:51:00.000-07:00

هر روز براي خودم قانون هاي تازه اي مي ذارم . هر روز به نظرم كسل كننده تر از ديروز مي شم .
يكي از قانون ها اينه كه من نبايد اسم آدم ها رو مسخره كنم.
امروز با قيافه ي عنق نشسته بودم تو اتوبوس و تابلوي يه وكيل دادگستري رو ديدم كه اسمش قد.سي قدس زاده بود .
يه لحظه از ذهنم گذشت كه چه اسمي واقعا . برا اين خوبه كه اسم يه مرغ باشه .
فكرم اومد و رفت، من صاف نشستم و قيافه ام عنق تر شد.
نمي دونم چرا بايد نخندم .

كارون

2010-05-18T14:57:00.000-07:00

2010-05-04T01:09:00.000-07:00

میگه یه سوال بپرس.
میگم هان؟
میگه یه سوال که از بچگی تو ذهنت بوده بپرس.میگه برا این می خواد که وسط حرف زدن با دوست پسرش (که هیچی درباره اش نمیگه) حرف کم نیاره .
میگم خب... چرا رو کبریت ها نوشته بی خطر درحالی که پدرمادرا میگفتن خطرناکه؟
یه ساعت بعد برمی گرده و میگه برا این که بعضی کبریتا توشون جیوه دارن، بعد موقع روشن کردن جرقه خطرناک می زنن،حالا اگه جیوه رو حذف کنن بی خطر می شه .
من چشمم چارتا شده. توضیح جواب سوال یه ربع طول کشید ومن حواسم پرت شد ودرست گوش نکردم . البته چون این سوالم رو خیلی دوست دارم ،خوشم میاد اصلا جواب براش پیدا نکنم ... بعدم جرقه نزنه که بی خطر نمی شه ، کم خطر می شه.
میگه خب یه سوال دیگه بپرس . شروع می کنم به فکر کردن به همه ی کتاب های به من بگو چرایی که تو بچگی خونده ام و سوال هایی که یادم مونده و جواب هایی رو که یادم رفته .
میگم : چرا گوشه های لازانیا چین دارند؟ چرا وقتی عطسه می کنیم میگیم عافیت باشه؟چرا زن ها وقتی خط چشم می کشن دهنشون رو باز می کنند؟
از اتاق می ره بیرون و وقتی شب از مکالمات بی حساب اش برمی گرده تقریبا جواب همه ی سوال ها رو تحویلم میده .
فکر می کنم که دوست پسرش حتما یه مجموعه کامل کتاب به من بگو چرای ناطق هست . صداشم باید آروم و مهربون باشه ، مثه مجری های رادیو حتما.
هر چند دربارش هیچی به من نمی گه.

2010-04-27T02:10:00.000-07:00

من یه راز دارم .هر روز صبح چند بار برای خودم می خونم : پاشو پاشو بهاره، عسل بساز دوباره ... تا بتونم چشام رو باز کنم و بیدار شم.
از شعر زمان مهدکودکم هست در مورد یه زنبور عسل.
دنیا جای خوبیه .اما جای زندگی کردن نیست .
امروز بیست ساله شدم .

2010-04-21T02:23:00.000-07:00

دارم از توی روزنامه ی جام . جم مصاحبه با یه پرستار بیمارستان محک رو می خونم . به مناسبت روز پرستاره. هر چی بیشتر می خونم و جلوتر می رم بیشتر اشک تو چشمام جمع می شه ... روزنامه رو بر می دارم و یواش از کنار دو تا هم اتاقیم که سرشون تو روزنامه است رد می شم و می رم بیرون . می شینم توی آشپزخونه روزنامه ام رو می خونم . خوابگاه جایی هست که هیج جای خصوصی نداره . پس نمی شه با خیال راحت حتی روزنامه خوند . از آشپزخونه میام بیرون . دمپایی هام در اتاق نیست ، دمپایی های مریم رو می پوشم . بزرگ و سوراخ سوراخ اند . تو پام مثه کفش های مخصوص اسکیموهاست که باهاش روی برف راه می رن . از پله ها می رم پایین.می رم تو سالن تلویزیون بازی اینتر ، بارسا رو نگاه کنم . یه بغض مسخره تو گلوم هست . یه نیمه رو که نیگا می کنم حوصله ام سر می ره. گمونم خوابگاه بعد از پادگان غم انگیز ترین جای دنیا برای زندگی باشه . ولی غم اش مسخره است . با یه کارهای خل بازی ساده باز شاد می شی . مثلا با بچه های اتاق سمت راستی و سمت چپی ساعت دوازده شب صبحونه می خوریم .توی قوری شربت آبلیمو درست می کنیم یا یه چیزهایی شبیه این .
پا میشم از سالن تلویزیون میام بیرون .توی راهرو صدای طبل میاد . به همون ترسناکی که اورک ها از ته چاه های موریا ، توی اریاب حلقه ها می زدن . از پله ها میام بالا بچه های دیوانه ی اتاق های ته راه رو اند . مثلا دارند شادی می کنند.به نظرم احمق و دیوانه میان، حتی توی دلم به خاطر این سرو صدای وحشتناک بهشون فحش میدم.
با دمپایی های غول آسام از کنارشون رد می شم و میام توی اتاق . یکی اشتباهی بهم سلام می کنه . دختره سیاه ترین چشم های دنیا رو داره . منم بهش سلام می کنم و لبخند می زنم .
دمپایی ها رو دم در پارک می کنم و میرم تو.

2010-04-10T00:59:00.000-07:00

دیشب حواسم نبود و ماهیتابه رو با دست بلند کردم ، حالم خوب نبود وحواسم پرت بود . دوتا دوستم تو آشپزخونه ایستاده بودند وحرف میزدند ، حرفشون روقطع کردند و هرکدوم با لهجه ی مجزا ازم پرسیدند که اصلا حالیم هست که ماهیتابه داغ هست و باید دستگیره آورد؟
بعد دوباره شروع به حرف زدن کردند .
زویا پیرزاد هم نشدم که بنویسمش توی کتابم .
امروز رفتم برای خودم آبنبات میوه ای خریدم .

2010-03-24T13:58:00.000-07:00

امروز هوا ابري بود . يكي دو ساعت مونده بود به غروب ، ولي هوا يه جور خاكستري و تاريك بود . شهر الان پر از مهمون هاي نوروزي هست ، ماشين ها با پلاك شهرهاي ديگه ،‌ چادرهاي رنگي توي پارك ها و پياده رو ها .
يه جايي توي پياده روي چمران ، بساط يه عده از اين مسافرها پهن بود . يكي روي يه بالش گلگلي با يه پتوي گلبافت سورمه اي، روي زيرانداز خوابيده بود . حالا قبول كه هوا خاكستري تاريك بود و كيف مي داد هرجا هستي يه بالش و پتو پيدا كني بگيري بخوابي ،‌ ولي نه اونموقع روز، توي پياده روي بولوار به اين شلوغي ، با اون همه رفت و آمد ... حتي زحمت نكشيده بود بره توي چادر بخوابه ، طرف يه جور بي خيال ملويي پتو رو پيچيده بود دورش و روش رو سمت ديوار كرده بود و خوابيده بود .
از عصر دارم بهش فكر مي كنم ، نمي دونم چرا ... مي تونم براش از اين دليل هاي هر كس يه كريستوفر مك كندلس وجود داره و اينا بيارم ها ، ولي در اون حد نبود . فقط خيلي خوب بود .

2010-03-23T02:58:00.001-07:00

صبح رفتم برا روز چهاردهم بليط گرفتم . بعد برگشتيم خونه .بعد ناهار نداريم و گمونم تخم مرغ بخوريم . بعد من ديگه بايد بسم باشه هرچقدر اهواز تخم مرغ مي خورم ، ولي نمي دونم چرا بازم باهاش مشكلي ندارم ... يه چيزي رو مي دونستين؟ من اگر تو بدترين حال روحي و جسمي هم باشم فكر كردن به يه نيمروي نيم پز با مخلفاتش كلي حالمو خوب مي كنه .
بعد من نشستم پاي گودر و دو تا پست غمگين درباره سهراب خوندم و مثه اين پيلا پيلا ها يا هرچي كه تو كارتون سرنديپيتي بودن اشك ريختم . الان گريه ام بند اومده و اصلا از قيافه ام پيدا نيست كه تا چن ديقه پيش داشتم مثه ابرباهار اشك مي ريختم . بعد از تخم مرغ خوري تا سرحد مرگ اين دومين قابليت فوق طبيعي ام بود كه تو اين پست رو كردم . بعد نشسته ام يه مشت ديگه گودر خونده ام و يه كم هم از يه نوت خل بازي خنديدم و الان ميبينم كه خودم رو گول زده ام و نوشتن حالمو بهتر نكرده ، پس مي رم باز نوت خنده دار پيدا كنم .

از لحظ عيد ديدني و غيره

2010-03-22T10:58:00.000-07:00

فغان كه نيست بجز عيب يكدگر/ جستن نصيب مردم عالم ز آشنايي هم
صائب

2010-03-19T08:19:00.000-07:00

من تو ذهنم يه جور ديگه حرف مي زنم . يه جور ديگه هم فحش مي دم . يه جور ديگه هم قربون صدقه مي رم . اسم ها رو مسخره مي كنم ، آهنگ ها رو هم . كاش مي شد هرچي ذهنم مي گه رو بلند بگم ولي حتما نمي شده كه رفته جز دستور زبان مخفي ديگه .
مثلا هم اتاقي شهركردي من نمي گه فلان چيز مال منه ، مي گه فلان چيز از منه . مي گه: آقا حواستون باشه ماست تو يخچال از منه . بعد من تو ذهنم مي گم : حسين از من است و من از حسين ، از اولي كه باهاش هم اتاق بودم ته هر جمله ي " از من دار" اش اينو تو ذهنم گفته ام. دوست شهر كرديم بر مي گرده طرفم كه چي گفتي ؟ مي فهمم كه بلند فكر كرده ام و اون از دستم دلخور مي شه كه منو مسخره مي كني و هركي لهجه اي داره و اصلا برا ما زشته بگيم يه چيزي مال منه و ... بعد من يه فحش ذهني مي دم به خودم و بهش مي گم ببخشيد اين همش يه چيز ناخودآگاهه و تمام عصر سعي مي كنم ذهن دلقك خلم رو براش توضيح بدم.
يا مثلا فاميل يكي از همكلاسي هام كَتويي زاده است ، ذهنم بهش مي گه پتويي زاده . من به ذهنم مي گم كه اصلا بهت گوش نمي دم و ديگه شورش رو درآوردي ، ولي اسم اين بدبخت يكبار براي هميشه عوض شده و كاري از دستم برنمياد ديگه.
هم اتاقي هام بهم ميگن كه آدم خيلي آرومي هستم . تقريبا درسته، من آدم محافظه كاري هم هستم . با بيشتر آدم ها جوري رفتار مي كنم كه برام دردسر نشه . نه مسخره مي كنم ، نه فحش مي دم . ولي اگر با كسي صميمي بشم باهاش همون جوري حرف مي زنم كه توي ذهنم با خودم حرف مي زنم . ذهنم خوشحاله . حرف زدنش هم خوشحاله . با آدم هايي كه صميمي ام با دستور زبان مخفي ام/اصلي ام حرف مي زنم و خوشحالم .

2010-03-17T02:50:00.000-07:00

در نسيم بهار،
افرا چون بادكنكي سبز
باد مي شود.

2010-03-14T21:57:00.000-07:00

توي خوابگاه روي تخت خوابيده بودم و از گرما بالشم خيس عرق بود . خواب درخت نارنج خونمون رو ديدم كه بهار داده بود و من باهاش چاي دم كردم ... بعد كه تو گرما بيدار شدم ، كولر رو روشن كردم و به اين فكر كردم كه چه حس خوبيه به جايي تعلق داشته باشي ، حتي توي خواب . چون توي خوابگاه تقريبا بي خيال ترين آدم بودم . به بچه ها مي گفتم كه احتمالا خيلي دلتنگ و غمگينم ولي يا بايد بخوابم و توي خواب بفهمم اينو يا برم خونه و يه چيزي احساسات قلمبه شدمو بريزه بيرون .
امروز صبح مامان و بابا توي ترمينال اومدند دنبالم . بابا رفت سر كار و من با مامان اومدم خونه . شيراز آخرهاي اسفند رو تمشا مي كردم ، نارون هاي جوونه زده ي سبز كم رنگ ، درخت هاي ارغوان و بنفشه ها و شب بوها رو .
توي ماشين به مامان گفتم كه كلي مالتي لنگوئج شدم برا خودم اين مدت ، برگشتم بهش گفتم : هناس ، گفت يعني چي ؟گفتم به كردي يعني نفسم .
تو چشاش اشك جمع شد .
منم ديدم كه آره... دلم خيلي دلم تنگ شده بوده و اشكام رو پاك كردم .

2010-02-28T06:25:00.000-08:00

امشب شام قرمه سبزی داریم . قرمه سبزی با آب ساندیس .هم اتاقیم یه پیرزن همسایشون هست که به ساندیس می گه آب ساندیس . می ره توی مغازه هم می گه : آقا یه آب ساندیس بدین . .. بعد این همسایه شون دوست یه پیرزن دیگه است که میاد خیاری رو که به جای دماغ چسبوندن روصورت آدم برفی ور می داره ، چون خیلی خسیس هست و خیلی شکمو.
اتاق من روبروی یه پارک سبز کوچیک هست . با وسایل بازی رنگی برای بچه ها. تاب و سرسره ی پارک از این پلاستیکی -فایبر گلاس های جدید اند و زمین بازی با فوم رنگی فرش شده . بچه ها گمونم خیلی خوشحال تر از ما باشند که سرسره هامون آهنی و داغ بودند و در بهترین حالت زیرشون شن داشتند .
پنجره های سالن مطالعه رو به کلی پشت بوم خاکی و بی رنگ باز می شه . وسط پشت بوم ها یهو خالی میشه و حیاط یه مدرسه ی ابتدایی پیدا می شه . دوشیفت هست . دختر ها مانتو های بنفش می پوشند و پسر ها لباس فرم ندارند . رو دیوار حیاط ، بالای آب خوری ، با یه رنگ خوشرنگ نوشته اند :من با لیوان شخصی خودم آب می خورم .
گشنمه ، برم قرمه سبزی مو بخورم .

2010-02-19T07:46:00.000-08:00

من دارم مي رم سفر و من چمدون مي بندم و من ممكنه چيزي رو جا بذارم .
من اگه چيزي رو جا بذارم خيلي غمگين مي شم و حالم گرفته مي شه .
اما نه اونقدر كه شماها اذيتم مي كنيد و هي از توي هال داد مي زنيد كه نيم ساعت ديگه بيشتر وقت نداري ، وقتي دارم سعي مي كنم مثه يه باتري خورشيدي ايمي آدامزِ جولي و جوليا رو ذخيره كنم براي اونجا.

2010-02-19T05:19:00.000-08:00

خواهر كوچكم بشدت ذوقزده است و داره دوستهاي متعجبش رو توصيف مي كنه كه مثلا تو كف كار محشري كه خواهرم انجام داده مونده ان.
مي گه : واي مرجان بايد مي ديديشون ، همشون چشاشون چارچنگولي زده بود بيرون .

2010-02-14T02:11:00.000-08:00

خب حالا كه منو جو گرفته ، اينم محبوب ترين هايكوي زندگيم :

كودك
تا گلي بدو بنمايند
دهان باز مي كند.
سيفوجو

از كتاب هنوز در سفرم ، شعر ها و يادداشت ها ي منتشر نشده ي سهراب سپهري

2010-02-13T11:36:00.000-08:00

In my old home
which I forsook, the cherries
are in bloom.
Issa

پ.ن: خيلي خيلي اين هايكو رو دوست دارم.

2010-02-10T07:10:00.000-08:00

پارسال موقع جنگ غزه، يه شب يه مسجد رو زدند . همون مسجدي كه خيلي به خاطرش سر و صدا شد . تلويزيون زمين خوني رو نشون مي داد و جسد هاي مردم رو . من نشسته بودم پاي تلويزيون و سعي مي كردم گريه نكنم . حياتي داشت خبرش رو مي خوند . نتونست . بغضش گرفت و از ليوان روي ميز آب خورد . نصف بيشتر آب رو خورد و بالاخره خبرها رو با صداي لرزان تمام كرد .
من تمام وقتي كه حياتي اخبار رو خوند گريه كردم .
گاهي شب ها مي شينم پاي تلويزيون ، سعي مي كنم گريه نكنم و حواسم رو پرت مي كنم به حياتي كه با لبخند خبرهاي جعلي مي خونه و ذره اي صداش بغض دار نيست ، به اين كه حتي يه ليوان آب هم رو ميزش نيست .

بهش مي گن آلودگي نوري

2010-02-08T04:41:00.000-08:00

من عاشق طلوع هاي كاذب شيرازم ، وقتي نصف شب ها از پشت كوه ها بهش نزديك مي شم .

2010-01-27T23:33:00.000-08:00

پام رو كه از ماشين مي ذارم بيرون ، صداي شوت وهورا و كف زدن بلند ميشه ، ذوق مي كنم و نيشم باز مي شه . يه لحظه فكر مي كنم از وسط يه كنسرت شلوغ سر درآورده ام T ولي واقعا توي يه خيابون خلوت از ماشين پياده شده ام .باد خنكي مي خوره به صورتم ، روسري سيلك آبي ام تو باد بال بال مي خوره...هندزفيري ام تو گوشمه و اين ها سر و صداهاي اول يه آهنگ زنده است ،‌ مردم هنوز دارن براي آهنگ قبلي تشويقشون مي كنند كه آهنگ جديد شروع مي شه ...
صداي سوت و تشويق ها همزمان شد با پياده شدن من از ماشين . تو حال خودمم . فكر مي كنم براي منه ، نه براي اين ها. بعدم وقتي شروع مي كنن به خوندن كه :

Little darling, it's been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it's been here
Here comes the sun, here comes the sun

بازم ذوق مي كنم . فكر مي كنم براي منه . داره با من حرف مي زنه . صبح رفته ام حمام و بي حوصله لباس پوشيده ام اومده ام بيرون . سر و شكلم مثه اين شلخته هاي افسرده است ، ولي حالم خوشه . مي دونيد ؟ از قيافه ي مردم نمي شه در مورد حال و احوالشون قضاوت كرد ، خب شايد بشه از تو چشماشون برق شادي رو ديد ، ولي من عينك زده ام .

2010-01-25T09:05:00.002-08:00

يه دختر خاله ي كوچيك دارم كه كلاس سوم دبيرستان هست . بچه ي درسخونيه . يعني خيلي درسخونه . هر وقت ميرم خونشون توي اتاقشه درس مي خونه ، تقريبا هيچ تفريح خاصي هم نداره و فقط چهارشنبه شب ها از شبكه ي جِم فيلم ترسناك نگاه مي كنه ... من يه چند باري بهش گفتم كه نگرانشم و اينا ولي گوش نداد .
پريروز تو اتاقش نشسته بودم و يه عروسك خيمه شب بازي روي ميز كنار تختش ديدم ، از اينايي كه بالاي سرشون يه به علاوه ي چوبي داره و نخ ها ازش به دست و پاي عروسك وصله . سعي كردم عروسكه رو راه ببرم ولي نتونستم ، هماهنگ كردن حركت هاش خيلي سخت بود . در عوض ديدم راحت مي شه دست و پاشو بالا و پايين برد و رقصوندش . شروع كردم يه آهنگ من درآوردي زمزمه كردن و عروسك رو رقصوندن ... دخترخاله ام هم داشت شيمي مي خوند . اومدم بهش بگم فهميدم چرا تو اين فيلم هاي خانوادگي و بچگونه معمولا بابا يا مامانِ خوشحال فيلم اين عروسك ها رو مي رقصونه، چون راحت تره ، كه پريد تو حرفم و گفت : مرجان آدم ياد اولاي فيلم هاي ترسناك مي افته، بچه نشسته رو زمين، بازي مي كنه و دوربين داره از پشت بهش نزديك مي شه و از همون موقع اتفاق هاي ترسناك شروع مي شه . با دهن باز نگاش كردم و يادم افتاد كه همچين صحنه اي رو خودم بارها تو فيلم هاي ترسناك ديدم ... بهش گفتم بشين درست رو بخون من مي رم تو هال مي شينم كه مزاحمت نشم .
رفتم تو هال نشستم كنار تلويزيون كه آهنگ داشت و خاله ام كه داشت جلوي شومينه چاي و مويز مي خورد و با مامانم بحث مي كرد . بهترين كار تو فيلم هاي ترسناك اينه كه همه بچسبن به هم و وانمود كنن كه بيرون خونه خبري نيست ، هر چند نمي دونم چرا شخصيت هاي فيلم هاي ترسناك نمي فهمن اينو.

It makes me wanna cry

2010-01-21T23:53:00.000-08:00

كلاغ ها معمولا رو درخت هاي چنار خونه مي سازند ، درخت هاي چنار بلندند ولي نه خيلي، نه به بلندي صخره هايي كه عقاب ها روشون خونه مي سازند. كلاغ ها حتي شكارچي هم نيستند ، پس چرا اينقدر تو ارتفاع بالا پرواز مي كنند ؟ چرا كلاغ پرنده ي بلند پروازي هست ؟ حتي مثل غازها مهاجرت آنچناني هم نمي كنه . براي چي يه پرنده ي سياه عجيب بايد اين همه بلند پرواز كنه ؟ چرا دسته جمعي پرواز مي كنند ؟ وقتي همشون اينقدر عنق و كم حوصله به نظر مي رسند روي زمين .
چرا غروب ها كه مي شه تو ارتفاع چند صد متري زمين رودخونه ي سياه راه مي اندازن ؟
چرا شما بايد دم غروب ، غرق غم ، از زير يه رودخونه ي سياه كلاغ رد بشين ؟
كجا مي رن اين همه كلاغ؟

تنها دوست و بهترين دوست

2010-01-16T09:17:00.000-08:00

خوبه آدم يه دوست داشته باشه كه هفته اي يه بار بهش زنگ بزنه . خوبه هر هفته وظيفه ي خودش بدونه زنگ بزنه به دوستي كه نه توي دبيرستان باهاش هم رشته بوده ، نه توي مدرسه باهاش همكلاس بوده و نه الان مسير زندگيشون حتي ذره اي به هم شبيه هست .
خوبه كه بهش زنگ بزنه و باهاش حرف بزنه و خيلي وقت ها موضوع براي صحبت كردن كم بياره و ساكت بشه ... از دوستش بپرسه داره چي كار مي كنه و اون جواب بده دارم لوبيا پلوي سرد ظهر رو مي خورم . بعد آدم بهش پيشنهاد بده كه لوبياپلوشو گرم كنه و با كره بخوردش و بعد از چند دقيقه كه دوباره بين دو نفر سكوت شد ازش بپرسه كه غذاشو چي كار كرده و اون جواب بده كه حوصله اش نشده گرمش كنه و در عوض كره رو گرم كرده و ريخته روش . بعد باز سكوت بشه و اون ور خط غذاشو بجوه و شما اين طرف خط به صداي ملچ ملوچ خوردن لوبياپلوش گوش بديد و ته دلتون از اين مكالمه كه سالهاست وسطش از اين سكوت ها داره و از اين دوستي خوشحال باشيد .

جينگيل خانوم

2010-01-07T00:03:00.001-08:00

سيصد متري دور تر از جاده يه مدرسه ي ابتدايي پيدا بود كه همه اش يك يا دو تا اتاق به هم چسبيده داشت و حياط آسفالته ي كوچكي كه ديوار نداشت . سه چهار تايي پسربچه داشتند توي حياط توپ بازي مي كردند و يه دختر هفت-هشت ساله با مقنعه ي سفيد و مانتو شلوار صورتي كم رنگ داشت دور آسفالت حياط پيتكو پيتكو مي دويد.

2010-01-03T00:12:00.000-08:00

This feeling of sadness -
a fishing string being blown
by the autumn wind
yosa buson

2010-01-02T00:49:00.000-08:00

دندانم درد مي كرد
با من نبرد مي كرد
مادر مسواكي آورد
مسواك پاكي آورد
از آن روز مي كنم پاك
دندانم را با مسواك
دندان دارم پاكيزه
تيز و تميز و ريزه.
يادم نيست كدوم حرف رو تازه ياد گرفته بودم ، هفت سالم بود و مادرم از روي يه كتاب كمك درسي بهم ديكته مي گفت . فكر مي كنم براي حرف "‍ز" بود كه اين شعر رو ديكته نوشتم .اونموقع از اين شعر بدم مي اومد مخصوصا از دندون ريزه و از مسواك پاك.
الان بعد از دوازده ، سيزده سال ، همين كه يكي از دندون هام درد بگيره اين شعر رو مثه يه روبات مي خونم ، اگه بخواين بدونين هنوزم ازش بدم مياد.

2009-12-28T23:42:00.000-08:00

من بلدم وقتی که غمگین و نگرانم چی کار کنم . هاروکی موراکامی می خونم . توی دنیای قاطی در عین حال قانونمندش قایم می شم و هرجا که بیکار نشستم و دیدم که غم داره می خزه روم ، کتابم رو در میارم و سرمو می کنم توش .
اسکوروچ رو یادتون میاد ؟ نمی فهمم چرا هیچ کس تابلوی این دکتر اسکوروچی توجه اش رو جلب نکرده ، سر یه چهار راه واقعا شلوغ شهر هست...من وقت غمدار بودن ، تو شهر دنبال این جور چیزهای خنده دار می گردم و حواسم رو پرت می کنم .

2009-12-25T12:00:00.000-08:00

ساکت نشسته ایم رو تخت من و مادرم دست هاش رو میاره جلوش و توی هم قفلشون می کنه . ژاکتی تنش هست که یکی از آستین هاش سیاه و یکی اش سفید ه . نگاهم می کنه و می گه : انگار دست های پلنگ ... و لبخند می زنه .
دیدین پلنگ ها بس که خال خال اند رنگ دست و پاشون باهم فرق داره ؟ داشت از اون لحاظ می گفت.
قبلش داشتم گریه می کردم و دلداریم داده بود.

2009-12-16T10:16:00.000-08:00

یه بعد از ظهر زمستون بود . من و دوستم پیش دانشگاهی بودیم . شب و روز کلاس و مدرسه بودیم . قرار بود تو اون بعد از ظهر بریم سینما . یه فیلمی که به درد اوقات تلخ و عصر زمستونی مون بخوره . تصمیم گرفتیم بریم مندرلی رو ببینیم . فون تریر رو هم نمی شناختیم . داگویل و رقصنده در تاریکی رو هم ندیده بودیم . کلی از اطلاعات سینما خندیدیم . بیخود، صرفا به خاطر این که تو گوشی داد می زد مندرلی خانم ، مندرلیی . اصلا از همون موقع اوقات تلخیمون از بین رفت . نشستیم تو سینما . با دلسترهای سرد لیمو تو دستمون . فیلم شروع شد . سیاه سفید بود و زیر نویسش هم سفید بود . یک ساعت که از فیلم گذشت ، همزمان برگشتیم همدیگرو نگاه کردیم . خسته شده بودیم . دلسترهامون هنوز تو مشتمون بود تا توی یه صحنه ی پر سر و صدا، صدای تقشون رو درآریم و سر بکشیمشون . فیلم ساکت بود . کارهای نقش اول بلوند هم توش خوب پیش نرفت . به جاش توی یه صحنه ی تاریک از جامون بلند شدیم . از کنار همه ی عینک کائوچویی هاي مربعي و مو فرفری هاي عجيب گذشتیم و رفتیم بیرون .
تو سینمای روبرو یکی از فیلم های گلزار رو دیدیم . دلسترمون رو هم خوردیم و بعدشم یه ساندویچ پپرونی روش .

بی معنی و شاد

2009-12-13T10:54:00.000-08:00

هولدن توی کتاب ناتور دشت در مورد مادرش که خواب سبکی داره جمله ای می گه شبیه این : اگر کسی توی دورترین جای سیبری عطسه کنه ، مادرم اینجا توی آپارتمانمون از خواب می پره . شکی نیست که مادر خیلی حساسی داره .من هم یه جورایی شبیه مادر هولدن حساسم ، ولی به یه چیز دیگه. اینجوری که اگر گلی توی دورترین جای سیبری بشکفه ، من اینجا توی اتاقم عطسه می کنم .در تمام روزهای بهار عطسه می کنم ، در تمام روزهای پاییز عطسه کنم ، وقت تغییر فصل هم عطسه می کنم و وقتی هر چیزی گرده های گل رو سر راهم قرار بده.خب البته همیشه در حال عطسه کردن نیستم ، اما زیاد عطسه می کنم.
من توی اردیبهشت شیراز به دنیا اومده ام . وقتی که هر پیچ امین الدوله و آبشار طلایی و رز و میمونی که توی این شهر هست داره گرده پخش می کنه و سیل نامرئی گرده های گل توی هوا موج می زنه . هیچ بعید نیست اگردر اولین نفسم حجم عظیمی از گرده ی گل به ریه هام کشیده باشم و به جای گریه ی پرمعنایی که همه در آغاز زندگی شون سر داده اند فقط یک عطسه ی بی معنی شاد کرده باشم.

خوشبختی

2009-12-08T23:44:00.000-08:00

چنان عاشق شده بود که دیگر چشم اش درست نمی دید ، انگار چشم اش عیب کرده بود . مدام مژه می زد که تاری دیدش را رد کند . همه چیز را از پشت یک پرده اشک شور می دید . صدایش گرفته بود ، چون گلویش غرق گریه ی بی اختیار و بی پایانی بود که از خوشبختی سرچشمه می گرفت .
رگتایم، ای.ال دکتروف، ترجمه نجف دریا بندری

به تماشای آب های شیرکاکائویی

2009-12-07T09:33:00.000-08:00

مادربزرگی داشته ام که وقتی بارون شدید می باریده ، خوشش می اومده بره رودخونه ی خشک وسط شهر رو نگاه کنه که پرآب می شده و آب گل آلودی ، رنگ شیرکاکائو ، توش براه می افتاده . دایی هام حتما مادربزرگ رو می بردند تماشای رودخونه و مامانم محاله توی شرشر بارون یاد این عادت مادرش نیوفته .

وقت چای خوردن

2009-12-02T22:57:00.001-08:00

من و خواهر کوچکم نشستیم پشت میز آشپزخونه و داریم چای می خوریم . من انگشتهام رو به شکل غریبی کردم توی دسته ی لیوان و آروم به طرف دهانم می برمش . یک لحظه انگشت هام از توی دسته ی لیوان لیز می خوره ، لیوان از دستم رها می شه وبه طرف بیرون قوس برمی داره و توی هوا می چرخه ، من خیز برمی دارم سمتش و در آخرین لحظه قبل از برخوردش به میز می گیرمش.
خواهر کوچکم از لحظه ای که لیوان از دستم رها شده ، سه متر پریده هوا ، فریاد کوتاهی از وحشت کشیده و الان داره با چشمای گشاد نگام می کنه . چند ثانیه ای سکوت می شه و من ته مونده ی چای توی لیوانم رو هورت می کشم که صداش بلند می شه : نمی تونی یه بارم که شده درست چای بخوری ؟ بعد با صدای جیغ جیغوی عصبانی اش شروع می کنه به یادآوری چای های بی شماری که خورده ام و هر دفعه استکان از دستم رها شده ، چای ریخته روی لباسم یا روی قالی ودر آخرین لحظه به شکل معجزه آسایی وسط زمین و هوا گرفتمش .
خب ، من فقط می خندم ، چای خوردنم برای خودم هیجان انگیز هست ، حتی گاهی فکر می کنم شاید توی زندگی های قبلی ام دلقکی بوده ام که کارش توی سیرک پرت کردن کاسه بشقاب به هوا و گرفتنشون بوده و هنوز کمی از مهارتش رو توی زندگی های بعدی اش ، مثلا وقت چای خوردن ، بروز می ده .

2009-11-30T09:45:00.001-08:00

روزی ، وقتی هفده ساله بودم ، خسته از مدرسه برمی گشتم و پیاده روی کوتاهی رو گز می کردم که به ایستگاه اتوبوس می رسید. وسط های راه حواسم رفت به بوی خوشایندی که توی هوا بود ، فکر کردم شاید عطر رهگذری باشه ولی توی پیاده رو پرنده پر نمی زد . کف زمین رو نگاه کردم ، حتی نگاهم رفت سمت جوی آب ، چیزی ندیدم . مستاصل به رودخونه ی ماشین های در حال حرکت نگاه کردم و برگشتم تا راهمو ادامه بدم که به فکرم رسید سرکی توی باغ کنار پیاده رو بکشم . روی سنگی که کنار دیوار بود ایستادم و توی باغ رو نگاه کردم . زیر درخت های انار خشک و توی باغ زمستون زده ، ردیف ، ردیف گل نرگس شکفته بود .
خیلی از شهر ها به خاطر خیلی چیزها مشهورند که آدم های اون شهر واقعا توی زندگی ندارندشون . باید خوشبخت بود تا یه روز وسط شلوغی و دود همیشگی پیداشون کرد و دلیل شهرتشون رو فهمید، مثلا نرگس شیراز.

فرزند غمگین و پدر مهربان بود

2009-11-28T00:42:00.000-08:00

بابا که بیدار شد من داشتم همچنان آهنگ کوچه رو گوش می کردم و چشمم به جاده و مزرعه های گندمی بود که دروشده بودند و فقط کاه مونده بود.
ازم پرسید چی گوش می کنم ، این همه وقت؟
خواستم بگم داره می خونه : بابا فکر مائه ، بابا قهرمانه ، آره بابا قهرمانه .
گفتم : هیچی ، از همونایی که همیشه گوش می کنم .

2009-11-28T00:03:00.000-08:00

برای این خارجی های همیشه خیس ، شاید یکشنبه ی بارونی بهونه ی خوبی برای ابراز کسالت و غمگین بودنشون باشه ، ولی من روزای بارونی تعطیل دلم از خوشی قنج می ره .
و احتمالا شما هم .

در آداب غذا خوردن

2009-11-25T10:33:00.000-08:00

مادرم خیلی وقت ها اگرتوی جمعی بحث به چپ دست یا راست بودن کشیده بشه خاطره روزی رو توی بچگی بسیار دور من تعریف می کنه که مداد رو می داده دست راست من و من با دست چپ می گرفتمش و شروع می کرده ام به نقاشی کردن و در حالی که وجودش از احساسات مادرانه لبریزه و اشک توی چشمهاش حلقه زده برای شنوندگان توضیح می ده که سریع فهمیده من چپ دستم و راحتم گذاشته که خودم مداد رو بردارم .
اینجور وقت ها من به همه ی وعده های غذایی که در کودکی خورده ام فکر می کنم و قاشقی که به زور از دست چپ من بیرون کشیده می شد و به دست راستم داده می شد.

2009-11-21T03:59:00.000-08:00

همیشه وقتی دارم فکر می کنم یا اصلا فکر نمی کنم به جایی در ناکجا خیره می شم . مادرم بدش میاد ، همین طور دو تا خواهرم یا دوستهام و ازم می خوان دست از این کار زشت بردارم . دست خودم نیست و بارها براشون توضیح داده ام که احتمالا نقص ژنتیکی یا همچین چیزی هست و نمی تونم وقت غرق شدن در خودم افسار مردمک های چشمم رو نگه دارم .
امروز سر کلاس رانندگی ، معلمم داشت در مورد گرفتن کلاچ موقع انجام فلان کار توضیح می داد و من مثلا داشتم به دقت گوش می کردم و ماشین رو می روندم . یادم افتاده بود به قسمتی از کتاب کوه های سفید که راوی کتاب توی ویرانه های شهری از سالها پیش ، ماشین های کهنه و مستعمل رو می بینه و اینطور توصیفشون می کنه : اتاق های آهنی که چهار چرخ داشتند و روی چرخ ها چیز سیاه نرمی کشیده شده بود ... من به اتاق آهنی خودم و بقیه که توی خیابون راه می رن فکر می کنم و با چشم های میخ شده به خیابون ، وسط تفکرات عمیقم لبخند هم می زنم . معلمم بهش بر می خوره و می گه که توهین نباشه به شما که همه چیز رو بلدین ، اما من وظیفه دارم توضیح بدهم .
من هم وظیفه دارم براش توضیح بدم که دست خودم نیست و علاوه بر خیره شدن ، زیادی توی دنیایی دور از جایی که نشسته ام دست و پا می زنم و هنوز نتونسته ام راهی برای زندگی عادی توی دنیای عادی با چشم های هشیار پیدا کنم .
البته که بر خلاف اون از انجام وظیف سر باز می زنم و با همون لبخندی که هنوز روی لبم هست ازش عذرخواهی می کنم.

2009-11-19T08:00:00.000-08:00

More than last year,
I now feel solitude;
autumn twilight.
Yosa Buson

2009-11-16T10:29:00.000-08:00

من اگر خارم اگر گل چمن آرائی هست
که از آن دست که می پروردم می رویم

و شاید زندگی برای من

2009-11-15T09:52:00.000-08:00

خبر خوب این که من شروع به یادگیری مهارت رانندگی کردم . کسب مهارت برای من خیلی سخت هست . تقریبا بعد از این که معلم شنای احمقم بر اثر یک سوتفاهم داشت توی یازده سالگی به کشتنم می داد . بنابراین چند روز پیش با ثبت نام توی کلاس رانندگی یکی از پرافتخارترین بخش های زندگیم رو آغاز کردم .
دیروز توی کلاس فنی ، کارشناس که مرد کوچک و تپلی بود و کت و شلوار نقلی بامزه ای تنش بود ، با ادبیات سخت و کتابی اش اجزای اتوموبیل رو توضیح می داد . هر جمله اش با این کلمات شروع می شدند : اسم این قطعه فلان است ، فلان وسیله ایست ... و بعد قطعه رو بالا می گرفت و تمام زوایاش رو شرح می داد .
داشت از وسط کلاس به سمت میزی که وسایل روش بود می رفت ومی گفت : اسم این قطعه بلبرینگ است ، بلبرینگ وسیله ایست ... که ساکت شد و مکث کرد . برگشت سمت کلاس و گفت : ... سنگین ، برای من بسیار سنگین .
بعدش حداقل سی ثانیه سکوت کرد.
من از کلاسش خوشم میاد.

2009-11-13T06:56:00.000-08:00

در یک عصر جمعه ، حرکت ماشین ها تو یه خیابون پهن و نسبتا شلوغ ، بهترین مثال برای حرکت کاتوره ای هست .

مثل همستر ها

2009-11-11T11:33:00.000-08:00

من کلا یه آدم گم شده در زمان هستم . نه تنها روزهام ، که هفته ها و ماه های زندگیم هم به هم چسبیده اند و تمییزشون برام خیلی سخته . شب ها به پدرم توی کارهای اداری اش کمک می کنم . پدرم از من ممنون هست که از انجام کار خسته کننده ی هر شب نجاتش می دم . من از پدرم ممنونم که باعث می شه هر شب نزدیک به پنجاه بار تاریخ روزی که گذشت رو بنویسم .
امشب هم داشتم می نوشتم و پدرم هم داشت تلویزیون می دید ، بیست . و .سی . وسط سخنرانی این بود که دیگه تحملم تموم شد . رفتم توی اتاقم، در رو بستم و هدفون رو گذاشتم روی گوشم تا حتی صدای تی وی رو هم نشنوم . چند دقیقه بعد پدرم صدام کرد ، برگشتم و بهش گفتم که کجا بودم و این که تحمل این برنامه رو ندارم . پدرم ظاهرا برام دلسوزی کرد ولی باطنا حواسش پی کانال های تلویزیون بود که تند و تند بالا و پایینشون می کرد .
من هر شب کارهای اداری پدرمو انجام می دم . هر شب وسط این برنامه غیبم می زنه ، بر می گردم و ازش می خوام دیگه تماشاش نکنه و پدرم هر شب به من قول می ده و شب بعد این اتفاق تکرار می شه .

2009-11-08T23:35:00.001-08:00

خب دیگه هر کس مورد علاقه هایی داره ، از لحاظ موسیقی و خواننده هایی که دوست داریم صداشون رو توی گوشمون بشنویم می گم.
شما به بعضی از این خواننده های مورد علاقه زیادتر از بقیه گوش می کنید و یه جور زندگی مسالمت آمیز باهاشون دارید . مثلا Stuart Murdoch یکی از اون مورد علاقه است . محشره ، ولی نمی تونم همیشه گوشش کنم . بالاخره گاهی خسته کننده می شه برام . برای مدتی گوشش نمی کنم تا وقتی که حوصله اش رو داشته باشم . این یکی از عادی ترین روابط من با خوانندهای مورد علاقه ام هست .
ولی اونایی هم هستند که کمی غیر عادیند ، مثل تام یورک . من هیچ وقت از صداش دلزده نمی شم و هیچ وقت هم دلتنگ اش نمی شم . مثل این هست که از اول صداش توی سرم بوده و هر وقت که بهش گوش می کنم صداش توی سرم بلند تر می شه .
خواننده هایی هم هستند که ورای عادی یا غیر عادی بودن هستند برام، ورای فایل های موسیقی ،توی زندگی واقعی ام هستند، مثل دیوید گیلمور. قضیه مال چند سال پیش هست، داشتم از کلاس ریاضی برمی گشتم و wish you were here رو گوش می کردم .هر از گاهی سوزنم روی یه آهنگ گیر می کنه و یکی از اینجوروقت ها بود ، تمام مدت کلاس ، حواسم بهش بود ، منتظر بودم کلاس تموم بشه و من به ماراتن چند روزه ام با این آهنگ برسم . بعد از کلاس تنها راه می افتادم سمت خونه ، آهنگ در گوش.
داشتم تنها توی پیاده روی تاریک می رفتم و صدای آهنگ رو کم کرده بودم تا یه وقت با رهگذر بیمار یا هر چیز ترسناک دیگه ای که اونوقت ها توی ذهنم بود غافلگیر نشم .یهو حس کردم که کسی داره توی گوشم حرف می زنه ،هر چند به خاطر صدای دیوید گیلمور نمی شنیدم چی می گه ، اما نفس های داغش رو روی گردنم حس می کردم . وحشت کردم . سیل ماشین هایی که از خیابون می گذشتند pause شد ، دنیا ایستاد ، برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم . هیچ کس نبود ، تا ته پیاده رو هیچ کس نبود . بعد همه چیز دستم اومد . برگشتم و راهم رو ادامه دادم و دیوید گیلمود بغل دستم ، در گوشم ، اجرای زنده کرد تا خونه .

2009-11-05T10:33:00.000-08:00

من و دوتا خواهرم داریم از خیابونی پر درخت می گذریم . نارون ها ، کهنه و تنومند شاخه هاشون به هم رسیده و روی خیابون سقف سبزی زده اند.
خواهر بزرگم می گه : آخرش انقد به اینا نمی رسن که همشون خشک بشن .
من همون طور که سریع دارم باغچه ها و درخت ها رو آنالیز می کنم و هیچ نوآوری خرابکارانه ی جدیدی از طرف شهرداری نمی بینم می گم : چرا ؟ مگه چیکارشون کردن؟
می گه : چمیدونم ...نیگا همشون دارن زرد می شن .
به خواهرم نگاه می کنم که جدی جدی حواسش به رانندگیش هست ، موندم چطور براش توضیح بدم که در فصل پاییز برگ درخت ها زرد شده و می ریزد!

2009-11-04T02:27:00.000-08:00

I'm so lonely. And that's ok.
I shaved my head. And I'm not sad
Nirvana - Lithium

دیشب بارون می اومد. من بیدار بودم و صداش رو می شنیدم . پنجره باز بود و خیسی اش رو حس می کردم . خوابم برد و صبح غمگین بیدار شدم . همه ی صبح های زندگیم غمگین بیدار می شم . خورشید از پشت ابر بیرون می اومد و زیر ابر می رفت . هوا ی بعد از بارون بود . کنار غم همیشگی ام شاد بودم .

2009-10-31T23:57:00.000-07:00

حالا ته ریش رو بگیم یه چیزی ، ولی من هیچ وقت فلسفه ی ته سبیل کریم باقری رو نفهمیدم.

2009-10-30T12:20:00.000-07:00

دیروز یه درخت خرمالو دیدیم ، برگاش همه سبز و پهن ، خرمالوهاش گنده ... اندازه ی کله ی این بچه گربه ها که رو دیوار می دوند .
بعد بگو کجا ... تو محوطه ی بیمارستان ، وسط اوون همه مریضی های عجیب غریب ، بیخ گوش پارکینگ با اون همه دود .
ببین بقیه چطور زندگی می کنن ، اونوقت خودتو هم ببین ...
نویسنده در ادامه نگاه شماتت باری به درخت خرمالوی حیاط می اندازه که برگ هاش زرد شده و خرمالوهای قد گردو ش داره خوراک گنجشک ها می شه.

2009-10-29T09:16:00.000-07:00

مدتی هست خیلی بد می خوابم . خوابم نمی بره . توی خواب کابوس می بینم و وقتی بیدار می شم خسته ام.
با این توضیح امروز ظهر که به یه خواب عمیق بی کابوس فرو رفته بودم ، با صدای خیلی بلندی از خواب پریدم .
همسایه بود . ظهر ها سرو صدای ساختمون سازیش میاد اما این بار صدا خیلی بلند بود.
داره یه اتاقک روی پشت بومشون می سازه ، که دورتا دورش شیشه است . قبلش هم یه طبقه ی دیگه روی پشت بوم قبلیه ساخته و کم کم خونشون داره شبیه خونه ی ویزلی ها توی هری پاتر می شه که طبقه های مختلف، کج و ناموزون و با جادو، روی هم بند شده بودند .
سعی کردم دوباره بخوابم اما نتونستم . صدای فرز می اومد . بعد با پتک روی یه صفحه ی آهنی می کوبیدند . برای چند ثانیه سکوت می شد و سکوت با صدای بلبلی که توی حیاطشون آواز می خوند شکسته می شد ... و این داستان تا عصر ادامه داشت .
مطمئن نیستم بعد از تموم شدن ساختمون سازی این زنجیری ها ، دیگه قوای ذهنی سالمی برام مونده باشه.

حسادت

2009-10-25T01:38:00.000-07:00

خیلی بچه بودم . مادرم به سفر چند روزه ای رفته بود. در واقع تازه یک ساعتی می شد که از خونه بیرون رفته بود و به نظر من که سخت ترین لحظه های فراق همون اوایلش هست . وقتی همه چیز تازه است . هنوز بوی عطرش توی هال میومد ، نصیحت هاش توی گوشم بود، جای بوسه اش روی گونه ام هنوز داغ بود. توی خونه راه می رفتم و بغضم شکستنی تر می شد . آخر سر توی اتاقش زدم زیر گریه . رفتم توی کمدش چمباتمه زدم ، در رو بستم و لباس هاش رو بغل کردم و گریه ام شدید تر شد ، لباس هاش رو با اشک و آب بینی خیس کرده بودم و می دونستم که تا خوابم نبره گریه ام بند نمی آد. به این فکر می کردم که شب پیشم نیست . به محبت های دیگران در نبودش فکر می کردم . خوشم نمی اومد . می فهمیدم از سر اجبار هست . دلتنگی من رو نمی فهمیدند . لبخند می زدند و همچین غم بزرگی رو مسخره می کردند .
شاید به خاطر لباس هایی که بغل کرده بودم و بو می کردم بود ، به یاد پیرهنی افتادم که صبح پوشیده بود . پیرهن مشکی ای بود با طرح های قرمز . از اون پیرهن هایی که دهه ی شصت و هفتاد مد بود . اپل داشت و آستینش گشاد و کمی پف دار بود . یهو به پیرهن مشکیه حسودی کردم . به این که الان تن مادرم هست و بهش اونقدر نزدیکه ولی من ، بچه اش ، ازش کیلومتر ها دورم .
بعد بالاخره منطقم به دادم رسید ، کل استدلالی که برام کرد سه ثانیه طول نکشید ... من و پیرهن مشکیه قابل مقایسه نبودیم . مادرم منو بیشتر دوست داره ، شک نداشتم . عاقبت گریه ام بند اومد . رفتم روی تختش دراز کشیدم ، سرمو گذاشتم روی بالشش و خوابم برد.

2009-10-23T10:18:00.000-07:00

-در همین حین اسمیلزو، کارت در جیب ، داشت مغرورانه به تالار خلق می رفت و از خدا و خلق خدا راضی بود...
جمله ی بالا از کتاب "دن کامیلو و پسر ناخلف "بود که بی اغراق من، 5 باری از اول ، به شیوه ی هر شب یه داستان،خوندمش.
خیلی وقت ها که کاری کرده ام (حتی کار خوب و مهمی) و از خودم راضیم این جمله توی ذهنم تکرار می شه.باید بهتون بگم که ذهن نهیلیستم داره محترمانه مسخره ام می کنه.چون توی این داستان اسمیلزویی که اسمش اومده،کار ابلهانه ای کرده و خوشحاله و حالیش نیست.
به هر حال فکر می کنم که خیلی حس خوبیه...راه می رفت و با یه شادی ابلهانه از خدا و خلق خدا راضی بود.

دن کامیلو و پسر ناخلف/جووانی گوارسکی /ترجمه مرجان رضایی/نشر مرکز

?Who wants to live forever

2009-10-22T05:00:00.000-07:00

آفتاب اینجا همه چیز رو جادو می کنه ، تو هر فصلی و هر وقتی از روز .الان پاییز هست ، رنگش طلایی رقیق هست.اردیبهشت ها طلایی غلیظ می شه.
سر ظهر هست .ما داریم توی این طلایی رقیق حل می شیم.از پله های بتونی پارکینگ طبقاتی پایین میایم.از زیر درخت های خیلی بلند افرا رد می شیم ،می ریم توی بیمارستان.عمه ی کوچکم روی یه صندلی کنار تخت نشسته،لباسش صورتی کم رنگ هست اما توی آفتاب پاییز حل شده .خودش و لباسش و تختش و عمه ی بزرگم...بعد همه ی میزنند زیر گریه .من سقف رو نگاه می کنم و پلک می زنم که گریه ام نگیره.اصلا به ماجرا فکر نمی کنم.به عمق ماجرا ، به عواقب ماجرا.
عصر می شه و بعد، فردا می شه و هنوز توی سر من سکوت هست.نگران نیستم چون توی زندگی مثل خل ها خوشبینم.اما بعد هی عمه میاد توی ذهنم.اون طلایی رقیق هم به عنوان حلال هست . امروز از اول صبح بوده . از خورشید میاد خب.
من نشسته ام جلوی کامپیوتر و یه چیزی در مورد ارزش پول زیمبابوه می خونم . اینقدر میلیارد تومن برا سه تا تخم مرغ،اینقدر دیگه برای سه تا گوجه ... و دلم املت می کشه.اما عمه همچنان گوشه ی ذهنمه. دارم کویین گوش می کنم Who wants to live forever رو.
دارم آهنگ رو گوش می دم ،غمگین می شم اما همچنان حواسم رو پرت می کنم و به املت فکر می کنم...

بعد که می گه :But touch my tears with your lips
Touch my world with your fingertips

اشک هام سرازیر می شه...داره می گه امروز ابدیت ماست ، کی ابدیت رو از دست می ده؟
از اینجا به بعد آهنگ رو باور ندارم .
این روزهای جادو شده توی آفتاب پاییز رو باور ندارم.

2009-10-21T02:13:00.000-07:00

من به خواهر کوچکم:شربت دیفن هیدرامین منو ندیدی؟
اون:رومیز آشپزخونه است.
من، بعد از معاینه ی محتویات شیشه:ازش خوردی؟
اون:آره،خودت گفتی خواب آوره...یه کمیشو خوردم ، دیشب کلی راحت خوابیدم.
من: ...
(موجود فوق حداقل 14 ساعت از شبانه روز رو در خواب می گذرونه)

2009-10-19T01:47:00.000-07:00

من و پدربزرگم به هم می رسیم و تا پشت گوشمون لبخند می زنیم.من پدربزرگ رو بغل می کنم و محکم فشارش می دم.پدربزرگ هم منو بغل می کنه و سعی می کنه محکم فشارم بده.این قسمت مخصوص من هست. بعد ما از هم جدا می شیم و شروع به ماچ و موچ می کنیم.این قسمت اختصاصی پدربزرگم هست.وقتی حسابی همدیگرو تف مالی کردیم ،دوباره از هم جدا می شیم و تا پشت گوشمون لبخند می زنیم.
...
غیر از این که وقتی گریه می کنم شبیهش می شم ، چیزی بیشتر از این که نوشتم بینمون نیست.

تب

2009-10-17T02:20:00.000-07:00

نشسته ام توی سالن انتظاردرمانگاه، پشت به تلویزیون و روبه روی چند نفری که محو بازی پرسپولیس و ملوان هستند.جمعه است و جز چند نفری که معلومه سرماخورده اند و برای دکتر عمومی وقت گرفته اند مریض دیگه ای نیست.
منتظرم که از تست پنی سیلین ده دقیقه بگذره.به پرستار گفتم آخرین باری که پنی سیلین زده ام دو سال قبل بوده ...احتمالا دوسال قبل هم همچین جمله ای رو به پرستار دیگه ای گفته بوده ام و همین طور چهار سال قبل.
روبه رویی هامو می بینم که دارند تلویزیون نگاه می کنند و همزمان تصویر کم رنگ دیگه ای، که بلند شده اند و کارهای عجیب و خنده دار می کنند.تب ملایمی دارم و هذیونهای ملایمی میبینم . بی اختیار لبخند می زنم . نگاهم می افته به روبه رویی ها و لبخند کم رنگی که روی لب های اونها هم هست.
اولین بار هست که نگران ده دقیقه بعد نیستم.

2009-10-15T10:58:00.000-07:00

Happiness:I always wondered, when a butterfly leaves the safety of its cocoon, does it realize how beautiful it has become? Or does it still just see itself as a caterpillar?
The air I breathe

2009-10-15T02:11:00.000-07:00

گيج و عطسه كنان،پله هاي سفيد طولاني رو بالا مي رم و fat old sun گوش مي كنم.

ما... در ایستگاه اتوبوس

2009-10-13T07:35:00.000-07:00

به نظر من همه ی خانواده ، دوستان و آشنایانم سوار اتوبوسی هستند که من حدود یک سال و نیم پیش ازش پیاده شده ام.نشسته ام توی ایستگاه و بقیه رفته اند.تنها موجوداتی که احتمالا به خاطر سرعت زندگیشون با من توی ایستگاه باقی مونده اند گل و گیاه ها هستند.

این گل مریم رو اردیبهشت پارسال کاشتم.زیادی برای باغچه ی یه خونه فاخر و درخشان بود، برا همین بابا یه لوله ی پلاستیکی کنارش فرو برد تا از شکوهش کم کنه...کمی هم از باد حفظش کنه :)

2009-10-12T01:04:00.000-07:00

تصویر درختان بر آب
نارنجستانی دیگر
زیر آب می بینم

2009-10-12T00:43:00.000-07:00

پاییز بود و روی یه نیمکت نشسته بودم و منتظر اومدن یه آدم نچسب بودم .ایستک انارم رو تا ته خوردم و بعد از سر بی حوصلگی ، چشمم رو گذاشتم لب شیشه و ته اش رو نگاه کردم.اونقدر به نظرم قشنگ اومد که هر وقت نوشابه ای ،ایستکی می خوردم ،اینجوری از ته اش عکس می گرفتم.یه مجموعه از این عکس های شیشه نوشابه ای دارم .

اونموقع ها هنوز شیشه نوشابه معنی الان رو نداشت.

2009-10-11T03:07:00.001-07:00

...من يك هلن كلر خفيف ام.

اصطلاحات اش

2009-10-05T13:01:00.000-07:00

به عادت قدیمی خواهر کوچکم رو ترسونده ام.
درحالی که دستش رو گذاشته روی قلبش و نفس نفس می زنه ، می گه:کوفت مرجان...قلبم از حدقه زد بیرون.

کارگردان:حافظ

2009-10-04T23:53:00.000-07:00

چون باده مست بر سر خم رفت کف زنان
حافظ که دوش از لب ساغر شنید راز

باده ،کف زدن،سررفتن...تصویر در حال شکل گیری هست که مصراع دوم رو می خونید و همه چیز تغییر می کنه و تصاویر دیگه ای جاش رو می گیره.

قصه های السیدی

2009-10-03T07:51:00.000-07:00

بچه ی دوست مامانم بامزه و تپل هست.هشت ساله است و امروز دفتر خاطراتش رو داد که بعضی هاشو بخونم.همه شون عنوان هایی شبیه این داشتند :قصه های جشن الفبا ، قصه های جمعه، قصه های عید.
قصه های جمعه در مورد دیروز بود و این که مادرش چطور برای مهمونی برنامه ریزی کرده بوده.خاطره ی روز جمعه ی دیگه ای در کار نبود و من از "قصه" و"های" سر در نمی آوردم.
خیلی از صفحه ها رو اجازه نداد بخونم ، یکیشون عنوانش قصه های السیدی بود و شرح خرید ال سی دی برای خونه بود.
شاید واقعا زندگی تو هشت سالگی براش مثل قصه هست ، که خیلی هاشون رو هم نمی تونه بنویسه.به قول خودش برای نوشتن همیشه حدی هست اما خوندن هیچ حدی نداره.از دفترش کیف کردم.

سلما جزکوا

2009-10-02T07:06:00.001-07:00

خواهرهام دارن از خونه می رن بیرون،هوا داره سورمه ای می شه و الانه که شب بشه .من ایستادم پای سینک ظرفشویی و دارم کاهوها رو می شورم.کاهوها که شستنشون تموم می شه ، بقیه از در رفته اند بیرون و من توی خونه تنهام.به قول ایتالو کالوینو خونه از اون سکوت هایی داره که می شه شنیدشون .صدای آروم موتور یخچال ، صدای دستگاه جوشکاری از خیلی دور و صدای ماشین هایی که از توی خیابون رد می شن.به خودم می گم امروز یه چیز غمگینی تو هواست .می ذارم که آب سینک خالی بشه و همون طور که به صدای پایین رفتن آب گوش می دم و چشمم به سبزی خوشرنگ کاهوها خیره مونده ، حس می کنم صدای ناقوس یه کلیسا رو می شنوم. شروع می کنم به خورد کردن کاهو ها برای سالاد وبه صدای ناقوس محشری که از وسط صدای موتور یخچال و دستگاه جوشکاری و عبور ماشین ها واز جایی که آب داره پایین میره تا بهش برسه میاد گوش می کنم .

2009-10-01T00:15:00.000-07:00

صبح ها صدامون می زدند که ساعت هفت و نیم هست و دیرت شده ، بیدار می شدیم در حالی که هفت بود و شاد از داشتن نیم ساعت مجانی ، دنبال مقنعه ی سفید و جوراب هامون می گشتیم و چای شیرین هورت می کشیدیم و رادیو روشن بود و تقویم تاریخ پخش می کرد:که فلان سال پیش در چنیین روزی محمدبن زکریای رازی چشم از جهان فرو بست...
هرچه از کودکی دورتر شدیم و بزرگ تر، از تقویم تاریخ و آهنگ شروعش بیشتر متنفر شدیم . درحالی که اگر می ذاشتن آهنگ ادامه پیدا کنه وبرای یکبار در هفته دیوید گیلمور بخونه ، الان همه چیز خیلی بهتر بود.

Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
And you are young and life is long
And there is time to kill today
And then one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun

سلما جزکوا

2009-09-30T00:13:00.000-07:00